Piet Römer

 

 

Petrus (Piet) Römer (Amsterdam, 2 april 1928) is een Nederlands acteur.
Römer wordt geboren in 1928 in Amsterdam waar hij als 14 jarige van school gaat. Hij werkt als kolenboer en volgt een tijd later tegelijk de toneelschool die hij echter na drie maanden al vaarwel zegt. Maar hij wil vanaf dat moment wél aan de slag als acteur en dat lukt. In 1952 krijgt hij zijn eerste toneelrol bij "De Witte Vogel" van Rolf Petersen. Sinds 1973 werkt hij als free-lance acteur op het toneel, de film en televisie.

Sinds 1956 speelt Piet Römer in verschillende tv-series en een twintigtal films en in meer dan zestig theaterproducties. In 1971 wordt hij onderscheiden met de 'Arlecchino' voor zijn rol in 'Bloesem van seringen brengt herinneringen'. Hij wordt bekend in de jaren zestig met de series Stiefbeen En Zoon en 't Schaep Met De 5 Pooten. Beide series worden beloond met de Televizierring. In 1969 en 1970 was hij als zanger succesvol en had hij samen met Adèle Bloemendaal en Leen Jongewaard hits met We Zijn Toch Op De Wereld Om Mekaar Te Helpen Nietwaar?, Het Zal Je Kind Maar Wezen en Als Je Mekaar Niet Meer Vertrouwen Kan. Römer presenteert later nog het jeugdprogramma 't Spant Erom, speelde dertien jaar lang de hoofdpiet bij de aankomst van Sinterklaas en speelde af en toe rolletjes in films. De filmwereld is niet zijn wereld. Römer vindt dat mensen daar behandeld worden als gebruiksvoorwerpen: 'Eerst word je in de watten gelegd en later laten ze je net zo hard weer vallen.' Zijn voorliefde gaat uit naar het theater, omdat hij daar naar eigen zeggen alles in eigen hand heeft.

Römer werd in 1963 bekend als Dirk Stiefbeen, naast Rien van Nunen als vader Stiefbeen, in de populaire televisieserie Stiefbeen en zoon. Het succes werd gevolgd door een groot aantal rollen voor film en televisie en in het theater. Vanaf 1995 speelt hij Jurriaan de Cock (met C O C K) in de televisiereeks Baantjer. Piet Römer won als enige in Nederland drie maal de Gouden Televizierring.

Twee van zijn zonen acteren ook: Han Römer en Peter Römer. Deze hebben ook gastrollen gehad in Baantjer. Ook zijn kleinzoon Thijs Römer, zoon van Peter Römer, acteert, evenals diens vrouw Katja Schuurman. De drie jaar oudere zus van Thijs, Nienke Römer is ook actrice en ook zij had een gastrol in Baantjer. Zijn twee andere zonen zijn bekend geworden als televisie producent, Bart Römer en Paul Römer. Zijn enige dochter, Anne Römer is betrokken bij het toneel door haar werk als souffleur, onder meer voor Toneelgroep Amsterdam.
 


Daan Schuurmans

 

 

Daniël Adrianus Augustinus Schuurmans (Daan) (Rotterdam, 24 januari 1972) is een Nederlands acteur.

Na de HAVO studeerde Daan Schuurmans drie jaar aan de Toneelacademie in Maastricht. Daarna volgde hij de acteursopleiding aan de Toneelschool in Amsterdam die hij met succes heeft afgerond.
Vervolgens verleende Daan zijn medewerking aan verschillende moderne en klassieke theaterproducties van de beide toneelopleidingen. Ook was hij te zien in de meerdere malen bekroonde voorstelling Hamlet bij Theatergroep De Trust onder regie van Theu Boermans.

Daan speelde diverse gastrollen in tv- & dramaseries, w.o. Fort Alpha maar kreeg nationale bekendheid met zijn rol als Anton Noordermeer in de populaire televisieserie Westenwind die vanaf februari 1999 wordt uitgezonden op RTL4.
Daarna was Daan te zien in de succesvolle Nederlandse speelfilm Costa! (regie Johan Nijenhuis) waarin hij de hoofdrol vertolkte. De film was de bioscoophit van 2000 en ontving o.a. de Platina Film op de slotavond van het 21e Nederlands Film Festival in Utrecht en de Hitkrant Award voor de Beste Film 2002.

In 2001 was Daan te zien in een aflevering van de populaire tv-serie Baantjer (RTL4) en in een aflevering van de serie De Acteurs die bij de VPRO is uitgezonden.
Hij was ook te zien in een aantal afleveringen van de tv-serie Rozengeur & Wodka Lime (RTL4) en in Costa! de tv-serie (BNN).
Voor het tv programma Starring (Yorin) vloog hij naar Los Angeles, alwaar hij Anthony Hopkins & Kevin Spacey interviewde.
Onlangs is Daan uitgeroepen tot Beste Acteur en Idool 2002 door de lezers van Hitkrant waarvoor hij de Hitkrant Awards medio februari ’02 in Paradiso in ontvangst nam.

Momenteel is hij bezig met de voorbereidingen van de speelfilm Volle Maan die dit voorjaar wordt gedraaid op Mallorca. Voor zijn rol als Ties Nijboer volgt Daan momenteel gitaar- & zanglessen. Volle Maan is komend najaar te zien in de bioscoop.
In diezelfde periode begint Daan met de opnamen van de internationale speelfilm Surprise in de regie van Paul Ruven.

Er zijn tevens vergevorderde plannen voor een tv-serie met de titel Heer & Meester die vrij gebaseerd is op de bekende Engelse tv-serie The Saint.

 

 

Ferri Somogyi

 

 

Ferenc Imre (Ferri) Somogyi (Hilversum, 3 juni 1973) is een Nederlands acteur. Zijn achternaam is Hongaars (hij is zelf een kwart Hongaars) en hij is van adel. Zijn opa is Hongaars, vandaar de 'bijzondere' achternaam!

Tot zijn 15e woonde hij in Laren, waarna hij tot zijn 18e woonde naar Bussum.
Na het afronden van de HAVO heeft Ferri Somogyi een jaar Computer science (computerkunde) gestudeerd aan het Mesa Community College in San Diego. Daarna is hij teruggekeerd naar Nederland om zijn dienstplicht te vervullen. Gedurende dat jaar heeft hij auditie gedaan voor Goede tijden, slechte tijden en daar kreeg hij, na een jaar bij het castingbureau van Harry Klooster te hebben gewerkt, te horen dat hij de rol van Rik de Jong mocht gaan spelen (de rol is zelfs speciaal voor hem bedacht). Deze rol betekende ook meteen zijn grote doorbraak in Nederland.

Later heeft Ferri Somogyi ook nog gespeeld in Baantjer, De Garage, Bon Bini Beach en Het Glazen Huis.

In 2002 is Ferri Somogyi officieel geëmigreerd naar Amerika om daar zijn carrière een vervolg te geven. Dit alles blijkt nog niet zo'n succes want we zien Ferri nog regelmatig op de Nederlandse televisie verschijnen, zo is hij enige tijd teruggekeerd in Goede tijden, slechte tijden en deed hij mee met Hotel Big Brother.

In juli 2007 meldt Ferri Somogyi dat hij wederom terugkeert in Goede tijden, slechte tijden. Hij zal na de zomerstop weer in de huid van Rik de Jong kruipen en als dit personage herenigd worden met zijn dochter Rikki.

 

Official homepage Ferri Somogyi

 


Victor Reinier

 

 

Victor Reinier Nieuwenhuijzen werd op 2 mei 1963 geboren in Amsterdam. Hij noemt zichzelf een moederkindje. Als kind koos hij de veilige weg van de geborgenheid van moeders schoot. Hoewel hij later meer de kant op ging van de sarcastische humor van zijn vader. Ad rem zijn, altijd het laatste woord willen hebben, maakte van hem een typisch Amsterdammertje. Maar wat is er uiteindelijk van hem geworden?

Van de toneelschool naar New York
Zijn ouders werkten allebei aan de Amsterdamse Rietveldacademie, en de kleine Victor werd al vroeg meegenomen naar de Theaters. In 1989 studeerde hij af aan de Amsterdamse toneelschool, waarna hij naar New York vertrok om zijn acteerkwaliteiten aan te scherpen.

Carriere
In New York werd hij toegelaten tot de prestigieuze Gately/Poole Acting Studio. Bij terugkomst in Nederland kon Victor onmiddelijk aan de slag. Hij was te zien in televisie-series als 'Spijkerhoek', '12 Steden, 13 ongelukken', 'Oppassen' en 'Coverstory' en 'Baantjer'.


Reinier werd vooral bekend door zijn rol als Dick Vledder in deze politie-serie. Bovendien speelde hij in films als My Blue Heaven en Lef. Ondertussen speelde Victor ook nog in een aantal toneelstukken.

Een keurige huisvader
Dankzij zijn rollen in Spijkerhoek en Baantjer heeft Victor de naam een vrouwenverslinder te zijn. ‘Volkomen onterecht’, zegt Reinier zelf. ‘Vroeger op school was ik hartstikke verlegen. Ik durfde de vrouwen echt niet aan te raken.’ En die lijn heeft zich eigenlijk doorgetrokken. Victor Reinier is een keurige huisvader geworden. Victor is sinds 25 oktober 1991 getrouwd met Anja Geels. Samen hebben ze 2 kinderen Jesse en Janna.

 


Gerard Cox

 

 

Gerardus Antonius (Gerard) Cox (Rotterdam, 6 maart 1940) is een Nederlands zanger, cabaretier, scenarioschrijver en acteur.
Cox is een geboren en getogen Rotterdammer die begon als onderwijzer. In 1962 werd hij afgewezen bij de toneelschool, maar speelde wel een kleine rol in het toneelstuk Blijde verwachting van het gezelschap Lily Bouwmeester. Later in de jaren 60 stond hij als cabaretier op de planken met voorstellingen als Van de prins geen kwaad (1963), Moeilijk doen (1964) en Welvraat (1966).

In 1966 sloot Cox zich aan bij Lurelei, waar hij met Eric Herfst, Jasperina de Jong, Rogier van Otterloo en Marjan Berk speelde. Op 28 oktober 1966 kreeg hij een proces-verbaal wegens "opzettelijke belediging de Koning of de Koningin aangedaan", in zijn liedje Arme ouwe.

Ook in 1968 leverde Cox controversiële liedjes, waarvan God is niet dood voor de VPRO aanleiding bleek een uitzending van het programma Geef 'm de ruimte af te gelasten.

Later dat jaar ging Cox samenwerken met Frans Halsema, in de NV SPOT. Samen met Adèle Bloemendaal gingen ze op tournee met het programma Met blijdschap geven wij kennis. Conny Stuart zou een jaar later de rol van Bloemendaal overnemen.

Vanaf 1970 werkte Cox met Gregor Frenkel Frank, Luc Lutz en Frits Lambrechts in het KRO radioprogramma Cursief. Cox' conference Polleke, over een gedrogeerde Vlaamse wielrenner, behoort inmiddels tot de klassiekers. Hij zong het liedje Ajax is dood naar aanleiding van Feyenoords overwinning in de Europacup en noemde hij de Amerikaanse president Richard Nixon een moordenaar.

De samenwerking met Frans Halsema werd in 1973 hervat met het programma Wat je zegt dat ben je zelf. De bekendste onderdelen uit dit programma waren de persiflages op toentertijd bekende radio- en TV-programma's als Geen ja geen nee, Voor een briefkaart op de eerste rang en Raden maar. In datzelfde jaar scoorde Cox een hit met het nummer 't Is weer voorbij die mooie zomer, wat hem op veel kritiek kwam te staan uit het artistieke wereldje. Vooral Ivo de Wijs hekelde Cox' artistieke uitverkoop.

Als acteur werd Cox in 1977 bekend, toen hij hoofdrolspeler was in de film Het debuut van Nouchka van Brakel, met als tegenspeelster Marina de Graaf. In datzelfde jaar trouwde Cox met Joke Bruijs (van wie hij inmiddels gescheiden is, met behoud van vriendschap gezien hun huidige huwelijk in de serie Toen was geluk heel gewoon).

In de jaren 80 speelde Cox in diverse films en theaterproducties. Hieronder waren rollen in Lieve jongens en de musical Fien.

De laatste jaren is Cox vooral bekend als scenarioschrijver en acteur in de TV-serie Toen was geluk heel gewoon, waarin hij samen met Sjoerd Pleijsier en Joke Bruijs de hoofdrollen speelt, waar er al meer dan 200 afleveringen zijn geweest. Daarnaast is hij bekend van de reclamefilmpjes voor de bekende zoutjesfabrikant Duyvis. In de serie 't Schaep met de 5 Pooten (2006) speelt hij een gastrol als Meneer Wegenwijs.

Gerard Cox is columnist in de Feyenoord Krant. Daarin noemt hij zichzelf een 'grijze muis op de tribune', en hekelt hij de 'vermokuming' van media als De Volkskrant en Hilversum.

 

 

Derek de Lint

 

 

Derek de Lint werd geboren op 17 juli 1950 in 's - Gravenhage.
Van 1970 tot 1972 studeerde hij fotografie en grafische vormgeving op de Kunstacademie in Enschede, gevolgd door twee jaar de Kleinkunstacademie in Amsterdam: "Iedere ochtend kregen we ballet. Van negen tot tien uur klassiek, dan een uur jazz-ballet en soms ook nog Spaanse dansen. Je moest exact om negen uur in je maillot en bandage klaar staan, anders stuurde directeur Johan Verdoner je van school af. Je werd er zeer gedisciplineerd, daarom ben ik ook altijd op tijd op de set bij het filmen."

In 1975 maakte hij zijn theaterdebuut met een rol Rik Vandaele in 'Thuis' (bezoek op recht foto): "Mijn docent Spaanse dansen, Marino Westra, ontmoette toen toevallig in de TEE uit Parijs Hugo Claus en Sylvia Kristel en Hugo vertelde dat hij een acteur nodig had voor z'n stuk Thuis. Ik ben toen bij Hugo en Sylvia langs gegaan, die ik trouwens nog kende uit de tijd dat ik af en toe wat bijverdiende als fotomodel voor onder andere het Lana wolblad, en ik mocht auditie doen. Dat gebeurde in Carré, in het decor van Cyrano de Bergerac. Ik las een Carmiggelt-achtig verhaaltje voor in die zaal met tweeduizend stoelen. Op de eerste rij zat Hugo, een whiskey in de hand, en naast hem Guus Oster die Thuis zou produceren. Ik kreeg de rol van Rik."

In hetzelfde seizoen was hij Brad Majors in de financieel niet haalbaar gebleken musical 'The Rocky Horror Show'. "… Omdat ik zulke goede kritieken had gekregen zaten op een gegeven ogenblik Paul Verhoeven en Hans Kemna, die me ook in Thuis hadden gezien, en Rob Houwer met Ineke van Weezel in de zaal om te kijken of ik geschikt was voor de hoofdrol in Soldaat van Oranje. Bij het eerste gesprek in Americain riep Ineke meteen: 'Oh Derek, een film van vijf miljoen'. Dat overdonderde me zo, ik kon m'n hoofd niet meer koel houden en de screen-test werd een mislukking. Ik was nog zo onzeker. Toen kreeg ik die rol van Alex, de SS-er."

Na de speelfilm 'Soldaat van Oranje', speelde Derek de Lint in einige films en tv-serie, incluis in Guido Pieters' Kort Amerikaans als Erik van Poelgeest, een 19-jarige, aantrekkelijke jongeman die net begint aan zijn carriere als kunstenaar. Hij is een cynische jongen die nog steeds achtervolgd wordt door de bijbelteksten van zijn vader.

Toen had hij een meer meeting met Paul Verhoeven. "Wat er rond Spetters is gebeurd typeert eigenlijk heel goed Paul's houding ten opzichte van acteurs. Hij had gevraagd of ik een screen-test wilde doen voor Spetters. Met veel moeite kon ik het script krijgen. Dat beviel me niet zo en ik maakte allerlei aantekeningen. Ik speelde die screen-test erg neutraal, probeerde de rol én Paul af te lasten. Na de tweede test belde Paul op met de mededeling dat ik Rien zou gaan spelen, de hoofdrol. Er volgde een derde screen-test die voor mijn gevoel net zo speelde als de twee eerste.

Een paar dagen daarna kreeg ik een briefje van Hans Kemna, Paul's assistent, waarin stond dat de publiciteit rond Kort Amerikaans niet in de lijn van hun film lag en dat ze afzagen van verdere medewerking. Bedoelden ze daarmee de publiciteit voor Kort Amerikaans in TV-Privé? Daar ben ik toch niet verantwoordelijk voor? Zoiets begrijp ik niet. Laat ze dan zeggen dat ik te oud ben voor die rol of niet pas in de cast, maar zo'n briefje snap ik niet. Zo laat hij toch zien hoe hij over auteurs denkt."

Zijn rollen van de historicus in Rudolf van den Bergs 'Baslille' en Anton Steenwijk in De Aanslag waren daarentegen voor tretfelijk en zetten hem ook op het buitenlandse spoor. 'De Aanslag' won in de VS de Golden Globe voor de beste niet-Engelstalige film en een Oscar voor de beste niet-Amerikaanse film. Het weekblad 'Viva' eerden Derek de Lint met 'Vergulde Klaver' voor beste acteur.

Vanaf 1987 tot en met 1989 werkte Derek de Lint aan elf Amerikaanse en Europeese producties. Hij schaafde aan zijn talent in gelauwerde internationale speelfilm als Philip Kaufman's The Unbearable Lightness of Being, met Daniel Day-Lewis, Juliette Binoche en Lena Olin. Ook speelde Derek de Lint hoofdrollen in speelfilms als Mascara (1987, met Charlotte Rampling), Clive Donner's Stealing Heaven (1988, als de beroemde Franse filosoof en theoloog Peter Abelard), Rituelen (1988) en in de Britse tv-miniserie The Free Frenchman (1989, als de Franse patriciër Bertrand de Roujay).

In 1995 speelde Derek de Lint mee in Esmé Lammers' Lang Leve de Koningin, samen met Monique van de Ven en All Men Are Mortal, met Irene Jacob.

Na de speelfilm Roeland Kerbosch's Affair Play, verhuisde Derek de Lint naar Vancouver om daar in een Amerikaanse tv-serie Poltergeist: the Legacy te spelen. Zondag 5 september 1999, brengt SBS 6 de serie "Poltergeist: The Legacy", een Amerikaanse serie over het bovennatuurlijke met Derek de Lint in de hoofdrol. Hij is dr. Derek Rayne, het hoofd van "The Legacy", een geheim en oud genootschap, zet de strijd tegen de demonische krachten voort.

In deze verleden mei 1999 speelde Derek de Lint samen met Robbi Chong in een episode "Star Crossed" (regie van Helen Shaver) van een bekende Amerikaanse televisiseserie 'The Outer Limits' en in een Canadeese kortfilm "The Artist's Circle" (regie, scenario en redactie van Bruce Marchfelder) een Emmy award-winnende cameraman Joel Ransom opgenomen is.

Derek de Lint met het gezin woont in het groote huis in Vancouver (Britse Columbia, Canada). Zijn seconde zoon Mick leert op de school de laatste jaar. De oudere zoon Jerome studeert de design aan college de aanvankelijke jaar.

Sinds de beginnen of 2000 jaar werkt Derek de Lint aan Britse tv in een trilogie van de shorts ("1,2,3, Talk To Me", "Poco", "Bad Dreams"), een regisseur is Rohan Berry Crickmar (zijn regie's debuut), een jonge filmmaker van de Oosten kust van Schotland en een vriend van Derek de Lint. Ook Derek de Lint had als de producent van de film "Poco" geworden.

Maandag 9 oktober 2000 zijn in Amsterdam de opnames van de nieuwe Nederlandse engelsgesproken actiethriller Soul Assassin gestart. Derek de Lint speelt als Karl Jorgensen, de Directeur van een gevaarlijke internationale organisatie waar Karl sr. de duivelse scepter over zwaait. Soul Assassin is door de vele stunts, special effects en de internationale cast met een budget van 20 miljoen gulden een van de duurste films ooit in Nederland gedraaid.

Derek de Lint woont in Canada en werkt in Canada en Amerika, maar is regelmatig terug in Nederland en speelde o.a. in de bekroonde jeugdfilm Lang Leve de Koningin en Tom & Thomas beide geschreven en geregisseerd door Esmee Lammers. In 2002 speelde hij de Nederlandse minister-president in de VPRO mini-serie Mevrouw de Minister. Volgend jaar speelt Derek de Lint schrijver Thomas Brückner en theaterdirecteur Gottschalk Kroge in de Nederlandse theaters in de produktie Mephisto, een bewerking van het boek van Klaus Mann door Paul Binnerts, die ook regisseert. He is momenteel bezig met de opnamen voor de Nederlandse tv serie Gooische Vrouwen en speelt een belangrijke rol in de nieuwe film van Paul Verhoeven: Zwartboek. Zijn laatste Amerikaanse produktie is When A Stranger Calls van regisseur Simon West.

 

 

Huub Stapel

 

 

Het bourgondische leven lijkt van jongs af aan prima bij Huub Stapel te passen. Als rooms-katholieke Limburger groeide hij op in een wereld gelijk aan die van een kinderhemel: zijn vader was vertegenwoordiger van snoepwaren en zijn moeder werkte in een snoepwinkel.

Op de toneelschool raakte Stapel bevriend met Sjoerd Pleijsier met wie hij later samen in de tv-serie 'Willem van Oranje´ zou spelen. Daarvoor had Stapel al indruk gemaakt met verschillende toneelstukken. Vlak na 'Willem van Oranje´ kwam Stapels grote doorbraak. Dick Maas castte hem als als Felix Adelaar, een lifttechnicus, in 'De Lift´. Bijna had hij deze rol op zijn buik kunnen schrijven, aangezien producent Matthijs van Heijningen liever een bekender gezicht dan Stapel voor de hoofdrol wilde hebben. Van Heijningen zat fout en Stapel verwierf nationale bekendheid. Ook leverde deze rol een hele reeks nieuwe rollenaanbiedingen op: de Friese film 'De Dream´, 'Op Hoop Van Zegen´ en 'De Schorpioen´.

Daarna volgde Stapels bekendste rol, die van Johnny Flodder in 'Flodder´, wederom onder regie van Dick Maas. En een jaar later speelde hij weer onder regie van Maas, ditmaal in de thriller 'Amsterdammed´.

Stapel bleef druk bezig met films ('De Onfatsoenlijke Vrouw´/´Flodder 2´) maar ging zich daarnaast meer en meer op tv richten. Hij houdt er van om zowel een slappe komedieserie als 'Sjans´ voor de Tros te doen als een pretentieus drama als 'Hoffmans Honger´ voor de VPRO. Het toont goed de veelzijdigheid van Stapel.

Stapel lijkt nergens bang voor te zijn en hij doet uitsluitend waar hij zin in heeft. Zo maakte hij bijvoorbeeld in Duitsland een handje vol (tv)-films, speelde hij Ed van Thijn in 'Retour Den Haag´ en keert hij in 2000 eindelijk terug in de Nederlandse bioscopen met een kleine rol in Eddy Terstalls 'Rent a Friend´. Je vraagt je af hoe hij aan de tijd komt om zijn tv-programma 'Stapel op auto´s´ te presenteren en muziek te maken met zijn band The Directors.

 

 

Pagina 1     Pagina 2

 

 

 

.