Trijntje Oosterhuis

 

 

Trijntje Oosterhuis werd geboren op 5 februari 1973 in Amsterdam. Ze is een dochter van de theoloog en uitgetreden priester Huub Oosterhuis en violiste Jozefien Melief (van het Amsterdamse Promenade Orkest).

Samen met haar broer Tjeerd formeerde Trijntje de band Total Touch, waarmee ze een muzikale mix brachten van 80’s, soul, 90’s, R&B, funk, pop en dance. De band ontstond in de jaren 80, in de tijd dat Trijn en Tjeerd nog tieners waren. Beiden koesterden ze een baan als muzikant. De samenstelling van Total Touch veranderde in de jaren voor zijn doorbraak diverse malen van opstelling, maar broer en zus Oosterhuis waren altijd degene die groep levend hielden. In 1991 stond de band voor het eerst in de spotlights tijdens de Grote Prijs van Nederland (2 liedjes worden uitgebracht op een promo: Finalisten De Grote Prijs van Nederland 1991). Doordat de band wekelijks optredens verzorgde in het Amsterdamse café 'Naar Boven' kregen ze al snel een bekende naam in het Amsterdamse muziekcircuit.

In 1994 kreeg Trijntje de kans om met saxofonist Candy Dulfer de wereld rond te toeren in het achtergrondkoor. De tour had eigenlijk 6 weken moeten duren, maar uiteindelijk werd er twee jaar in verschillende periodes rondgereisd. Het was een erg leerzame tijd voor Trijntje. 1995 was het jaar waarin Total Touch een platencontract kreeg aangeboden bij label BMG Music. Het titelloze debuutalbum van de band verscheen een jaar later. De eerste single Touch Me There werd door veel airplay op radio en tv een grote hit in de zomer van 1996.

Op 14 augustus 1996, tijdens de opening van de Amsterdam ArenA, zong Trijntje Oosterhuis voor een publiek van 50.000 mensen en miljoenen TV-kijkers de door John Ewbank geschreven hymne De zee. Dit optreden resulteerde in een top-10 hit en enorm veel media-aandacht. In september verscheen de tweede Total Touch-single Somebody Else's Lover, die de groep de definitieve doorbraak in Nederland bezorgde. De single behaalde de 3e plaats en werd met platina onderscheiden. Het album vloog de winkels uit. Na diverse singlehits en een debuutalbum dat vier maal met platina bekroond werd, nam Total Touch in 1997 wat gas terug om zich toe te leggen op een nieuw album. Intussen scoorde Trijntje een grote hit met het nummer Wereld Zonder Jou, een duet met Marco Borsato. April 1998 keerde Total Touch terug met het tweede album This Way, waarvan de eerste single I'll Say Goodbye een grote hit werd. Het album behaalde 2 maal platina. Tevens scoorde Trijntje eind '98 opnieuw een solohit met het nummer Vlieg Met Me Mee, de titeltrack van de Nederlandse speelfilm Abeltje. Ondanks het grote succes in Nederland, bleek Total Touch internationaal maar geen voet aan de grond te krijgen. De frustratie daarover leidde tot een tijdelijke breuk tussen Trijntje en haar broer Tjeerd in het voorjaar van ’99. Na een korte bezinningsperiode werd de vrede weer getekend.

Terwijl Tjeerd ging werken aan nieuw materiaal, deed Trijntje een aantal soloprojecten. Zo zong ze aan de zijde van jazzpianist Herbie Hancock op het 24ste North Sea Jazz Festival. Ook deed Trijntje een Marlboro Flashback-tour, waarbij ze zich stortte op het oeuvre van Stevie Wonder, een persoonlijke favoriet van de zangeres. Hiervan verscheen een liveregistratie op CD, genaamd For Once In My Life. Dit album behaalde de platinastatus. Ondertussen ontving Total Touch de Gouden Vedel van de Vereniging van Dansschooleigenaren en een Alcas Award, een prijs voor de meest populaire achtergrondmuziek.

In 2001 besloten Trijntje en Tjeerd om Total Touch als band op te heffen, maar sloten een reünie in de toekomst niet uit. Trijntje reisde op 5 mei per helikopter langs verschillende bevrijdingsfestivals in Nederland. In het najaar startte ze een solotournee langs de theaters. Op het Rotterdamse Dunya-festival zong Oosterhuis een duet met rai-zanger Khaled. Op dinsdag 28 januari 2002 was Trijntje één van de acts tijdens het feestje in de Amsterdam ArenA ter gelegenheid van het huwelijk van kroonprins Willem-Alexander en Máxima Zorreguieta. In maart deed Oosterhuis met Michiel Borstlap een tournee langs theaters in Nederland. Op Koninginnedag van datzelfde jaar gaf de Britse popgroep Queen een verrassingsoptreden op het Museumplein. Trijntje zong tijdens dat optreden de afsluiter We are the champions. Bij EMI tekende ze dat jaar een contract voor meerdere soloalbums.

Het eerste echte soloalbum van de zangeres verscheen onder de titel Trijntje Oosterhuis in maart 2003 bij EMI Music, met de eerste single Free als voorloper in februari. Het album bevatte bijdragen van o.a. haar broer Tjeerd, John Ewbank, James Hallawell (producer van Wet Wet Wet) en de componist Blair Mackichan. De zangeres maakte tevens een exclusief nummer voor de benefiet-CD Hoop! Peace Songs Voor War Child, die op 2 mei verscheen.

Rond diezelfde periode verschenen er bij BMG een verzamel CD en DVD van Total Touch. Om haar soloalbum te promoten ging Trijntje ook weer op tour langs de Nederlandse theaters. Tijdens deze tour werd Oosterhuis begeleid door Allan Eshuijs (achtergrondzang/toetsen), Lodewijk van Gorp (achtergrondzang/saxofoon), Jasmin Tusjadia (achtergrondzang), Cyril Directie (drums), Ronald Kool (toetsen), Aram Kersbergen (basgitaar) en Ulco Bed (gitaar). De tickets verkochten goed en het album werd rond Kerstmis met goud bekroond. Naast Free werden van het album de nummers What About Us, It's You I Need en Don't Say That You Love Me als singles uitgebracht.

Naar aanleiding van de geboorte van kroonprinses Catharina-Amalia op zondag 7 december bracht Trijntje samen Carel Kraayenhof en violiste Janine Jansen het door John Ewbank geschreven lied Nu Dat Jij Er Bent uit. De opbrengsten van de single kwamen geheel ten goede aan het kinderfonds van Jantje Beton. In februari 2004 kreeg Trijntje de Gouden Harp. De jury prees haar zangkwaliteiten, maar ook het feit dat ze zelf haar liedjes schrijft, zowel tekst als muziek. Het was de tweede Harp die Oosterhuis kreeg. In 1997 won ze al de Zilveren Harp. Begin 2004 tekende de zangeres een platendeal bij het Amerikaanse Jazz-label 'Blue Note'. Er werd vervolgens een nieuw livealbum van de zangeres uitgebracht: Strange Fruit - een registratie van liedjes van Billie Holiday en George Gershwin, gespeeld samen met het Amsterdam Sinfonietta en de Houdini's in 2003. Twee weken na de release behaalde het album al de gouden status. In maart maakte Trijntje bekend in verwachting te zijn van haar eerste kind, samen met echtgenoot Sander van den Eeden.

Rond diezelfde periode maakte de zangeres opnieuw een tour langs de theaters door het land, deze keer met een wat meer akoestische setting. Van één van de concerten werden in april in Club Panama in Amsterdam opnames gemaakt voor een live-DVD. In de zomermaanden ging Oosterhuis met zwangerschapsverlof en beviel in september van een zoontje: Jonas. In november werd de DVD A Thousand Days - Live & Acoustic uitgebracht door EMI Music. Het album Strange Fruit behaalde de platina status. Trijntje sloot het jaar goed af met de release van een kerstsingle: Merry Christmas Baby, samen met saxofonist Candy Dulfer. Het nummer werd, samen met een kerstsong van zangeres Do, uitgebracht door radiozender Sky Radio en behaalde de 7e plaats in de Top 40 door de vele airplay.

Op 1 januari 2005 werkte Trijntje mee aan de benefietsingle Als Je Iets Kan Doen van Artiesten Voor Azië. Het nummer kwam kort na de release nieuw binnen op de eerste plaats van de Top 40. De opbrengsten van het nummer kwamen geheel ten goede aan de slachtoffers van de zeebeving in Azië, op Kerstmis 2004. Tijdens een landelijke inzameldag voor de ramp trad de zangeres op tijdens een speciaal evenement van TMF en Radio 538 op de Dam in Amsterdam. Hierna legde Oosterhuis zich toe op het maken van een nieuwe studioplaat. Het nieuwe album werd geheel bij haar thuis - in haar eigen studio - in Amsterdam opgenomen en afgemonteerd. Hierdoor viel het werk als artiest en het moederschap nog beter te combineren. Het album verscheen in september en droeg de titel See You As I Do. De titeltrack werd verkozen als eerste single van het album en werd een bescheiden hit. Eind november maakte de zangeres haar comeback op het podium met 2 uitverkochte concerten in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Ook werd het album rond diezelfde tijd met Goud bekroond. In december verscheen de tweede single van het album: My Angel.

Vanaf februari 2006 toerde Trijntje weer langs de Nederlandse theaters met een avondvullende show. De zanger Julian Thomas ging met haar mee als support act. Tevens maakte de zangeres in februari haar tweede zwangerschap bekend. Op 31 juli werd haar tweede kindje geboren. Opnieuw weer een zoon, genaamd Marijn Benjamin van den Eeden. Hierna legde Oosterhuis zich toe op de realisatie van een nieuw jazz-album voor het contract bij het label Blue Note. Samen met het Metropole Orkest nam Trijntje 14 liedjes op uit het reportaire van Burt Bacharach. Onder de titel The Look Of Love werd dit album in november 2006 uirgebracht. Tijdens de cd-presentatie in het Beatrix Theater in Utrecht mocht de zangeres meteen al een Platina award in ontvangst nemen, voor de verkoop van 70.000 exemplaren. In de week na de release kwam het album vanuit het niets binnen op de eerste plaats van de Album Top 100. In december zal Trijntje samen met het Metropole Orkest een kersttour door het land houden waarin de nummers van het nieuwe album centraal staan.
 

 

Edsilia Rombley

 

 

Edsilia Francisca (Edsilia) Rombley is geboren in Amsterdam op 13 februari 1978 en is een Nederlands zangeres, die vooral bekend werd door haar deelname aan de Soundmixshow en het Eurovisie Songfestival. Haar ouders hebben een Caribische achtergrond (Aruba en Curaçao).

De zangcarrière van Rombley begon in 1995 als grap, toen ze met Gracia Gorré, Karima Lemghari en Susan Haps de R&B-groep Dignity vormde. De naam Dignity staat voor Dignified Individuals Giving New Insight To You. Een jaar later kwamen de singles Talk to Me en Hold Me op het verzamelalbum No sweat 1 te staan. In 1996 won Rombley de finale van de Soundmixshow met een imitatie van Oleta Adams (I Just Had to Hear Your Voice). In 1997 volgde internationale bekendheid dankzij de winst van de Europese Soundmixshow met hetzelfde nummer. Datzelfde jaar nam ze in opdracht van Douwe Egberts een voor deze firma exclusief geproduceerde CD Thuis op met 12 Nederlandstalige nummers, verliet ze Dignity en verscheen haar eerste solosingle Baby It's You.

In 1998 behaalde Rombley de vierde plaats op het Eurovisiesongfestival (het beste resultaat sinds de winst van Teach-In in 1975) met het door Fluitsma & Van Tijn geschreven nummer Hemel en aarde. Dit nummer bereikte bovendien de twaalfde plaats van de Top 40. Tijdens dit Eurovisiesongfestival won uiteindelijk de transseksueel Dana International met het liedje: Diva, dit liedje (Diva) werd wereldwijd een hit.

Van het Engelstalige album Edsilia uit 1998 kwamen de singles Second Floor en Get Here (wederom een cover van Oleta Adams) uit, die beide flopten. Na veel strubbelingen volgde in 2002 het door Tjeerd Oosterhuis geproduceerde album Face to Face. Dit werd voorafgegaan door de hit What Have You Done to Me, dat in de categorie Beste R&B nationaal werd genomineerd voor een TMF Award. Eenzelfde nominatie behaalde ze in 2003, evenals een Edison-nominatie voor beste zangeres nationaal. Ondanks de hoogte verwachtingen wilde het nieuwe album niet scoren. Face to Face werd in 2003 ook in Duitsland uitgebracht en behaalde ook daar minimaal succes. De zangeres verbleef er wel enkele maanden voor promotie maar ook daar werd het album geen succes.


Vanaf januari 2004 ging de zangeres op tournee met jazzpianist Michiel Borstlap, met wie ze een combinatie speelde van pop en jazz. Naast eigen repertoire voerde ze nummers uit van onder meer Anita Baker en Oleta Adams. Op 28 november zongen Rombley en Karin Bloemen belangeloos tijdens een benefietconcert voor Bangladesh, georganiseerd door Memisa, een stichting die werkt aan verbetering van de gezondheidszorg in ontwikkelingslanden. De zangeressen werden begeleid door een vijfkoppige band en drie achtergrondzangeressen. Naast muziek uit eigen repertoire zongen ze enkele speciaal voor Memisa gecomponeerde nummers van Oosterhuis. De muziek verscheen vlak voor het concert op cd.

Eén van de nummers die Oosterhuis voor het benefietconcert voor Bangladesh schreef, werd in januari 2005 in een nieuw jasje gestoken en opgenomen door veel bekende nationale artiesten onder de naam Artiesten voor Azië. De opbrengsten van het nummer (Als je iets kan doen) kwamen geheel ten goede aan de slachtoffers van de zeebeving in Azië, op Kerstmis 2004. Rombley was één van de vele artiesten die meedeed aan dit project. In 2005 ging Rombley voor de eerste keer op tournee langs de Nederlandse theaters met de show Van jongs af aan. Ze speelde een repertoire van covers, maar ook eigen nummers. Ondanks haar minimale succes als zangeres, was de tour redelijk succesvol.

In 2006 deed Rombley mee aan het RTL 4 TV-programma Dancing with the Stars, een danswedstrijd met bekende Nederlanders en professionele dansleraren, waar ze danst met dans-coach Peter Bosveld, maar ze viel na de vierde show af. Kort daarna (juni 2006) verscheen Rombley's nieuwste Nederlandstalige single, Dan ben ik van jou, als voorloper van een geheel nieuw album met Nederlandse composities. Het nummer werd een redelijk succes in de hitlijsten. Op 1 september 2006 trouwde Rombley met Tjeerd Oosterhuis in Amsterdam. Onlangs is er nieuwe single van de zangeres verschenen: Eén keer meer dan jij. Deze ballad is geschreven door Oosterhuis en Martin Gijzemijter en zal tevens te horen zijn op het nieuwe album dat Meer dan ooit zal gaan heten. De release staat gepland voor januari 2007. Tevens zal Rombley vanaf die periode voor de tweede maal de Nederlandse theaters afgaan met een tour. Op de single Vlinders van Dicecream, die in december 2006 binnenkwam in de Top 40, is ze te horen in het refrein.

Rombley vertegenwoordigde Nederland opnieuw op 10 mei 2007 op het Eurovisie Songfestival in de Finse hoofdstad Helsinki. Dit werd bekend op 16 december 2006. Op 11 februari werd in het programma Mooi! Weer het Nationaal Songfestival het nummer Nooit meer zonder jou uitgekozen. Rombley koos echter zelf het nummer, het publiek had hier geen invloed op en er werd ook geen tele-voting gehouden. Het album werd kort daarop een grote hit en bereikte de Top 10 van de Album Top 100.

Voor het eerst in jaren scoorde ze tevens weer een Top 40-hit met haar inzending voor het liedjesfestival. Overigens heeft Rombley het nummer in het Engels gezongen, daarvoor is de titel veranderd in On top of the world. Volgens de vele polls op het internet zag het er naar uit dat Nederland als 8e in de finale zou komen en Rombley als 11e in de finale eindigde. Zelf zegt ze in een interview op 28 april dat "als je wint, je veel mensen om je heen hebt, maar bij verliezen je vaak alleen staat". Na het optreden en de tele-voting in de halve finale, was het presentatieduo als eerste bij "The Netherlands" in de greenroom. Rombley eindigde niet bij de eerste tien (21e plaats) en ging dus niet door naar de finale. Op de totale ranglijst kwam Rombley op een 35e plaats. Zelf vond ze dat helemaal niet zo erg. Bij landenprestaties in de finale voor het stemmen, veraste Rombley de kijkers door samen met Paul de Leeuw de 12 punten voor (uiteraard) Turkije te mogen uitreiken. Tijdens een interview met Rombley, toen de Servische winnares Marija Šerifović in Nederland was, zij Rombley dat ze had genoten van een tweede deelname. Ze voegde hieraan wel toe dat ze het niet nog een keer zou willen doen.

 


Lenny Kuhr

 

 

Lenny Kuhr is geboren in Eindhoven op 22 februari 1950 en is een Nederlandse zangeres.

In 1967 won zij het Cabaret der Onbekenden. In 1969 was zij samen met het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Spanje winnares van het Eurovisie Songfestival in Madrid met het liedje "De Troubadour", dat zij zelf gecomponeerd had op een tekst van David Hartsema. Vijf jaar later had zij opnieuw een hit op deze melodie met de gelegenheidstekst De Generaal, een ode aan Rinus Michels. Daarna had zij veel succes in Frankrijk. In 1972 had zij daar een nummer 1-hit met Jesus Christo en ze trad op in de show van Georges Brassens. Haar grootste hit in Nederland had Kuhr in 1980 samen met les Poppys met het lied Visite.

Haar eerste huwelijk was in 1974 met Gideon Bialijstock. Zij kreeg twee dochters: Sharon (1975) en Daphna (1980). Ze was van 1981 tot 1993 partner van de tekstschrijver Herman Pieter de Boer. Sinds 2003 is ze getrouwd met Rob Frank. Ze heeft inmiddels twee kleinkinderen: Ozz (2004) en Lihi (2005). Voor Ozz schreef ze Liedje voor Ozz op de CD Op de grens van jou en mij.

Lenny Kuhr is Joods geworden. Zij heeft enkele jaren in Israël gewoond.

Lenny's zus Ine is ook zangeres en daarnaast ook actrice.

 


Willeke Alberti

 

 

Willeke Alberti, geboren Willy Albertina Verbrugge is geboren in Amsterdam op 3 februari 1945 en is een Nederlandse zangeres en actrice. Ze is een dochter van Carel Verbrugge, beter bekend als de zanger Willy Alberti.

Willeke Alberti werd aan het einde van de Tweede Wereldoorlog geboren in Amsterdam als Willy Albertina Verbrugge.

Eind 1965 trouwde Willeke met Joop Oonk, basgitarist bij The Jumping Jewels. Uit het huwelijk werd een dochter geboren, Daniëlle, die later zou trouwen met voetballer John van 't Schip. Het huwelijk van Willeke en Joop eindigde in 1974. Later huwde ze op 24 juli 1976 met John de Mol, uit welk huwelijk op 12 januari 1979 zoon Johnny de Mol werd geboren. Ook dit huwelijk hield niet lang stand en strandde uiteindelijk al in 1980. In 1983 trouwde ze met met de Deense voetballer Søren Lerby, uit welk huwelijk opnieuw een zoon, Kaj, werd geboren. Søren en Willeke gingen in de jaren negentig uit elkaar.

Op 11-jarige leeftijd debuteerde Willeke Alberti in de musical Duel om Barbara. Haar eerste plaatje dateerde uit 1958, Zeg pappie ik wilde u vragen. Willeke zong daarop een duet met haar vader. In 1963 verscheen haar eerste hit: Spiegelbeeld, goed voor een gouden plaat. Dit nummer is een bewerking van een nummer van George Jones genaamd "Tender years".

In de jaren zestig was Willeke Alberti vooral bekend als zangeres. Hits als De winter was lang en Mijn Dagboek klonken door de Hollandse huiskamers. Morgen ben ik de bruid, uit 1965, kan autobiografisch genoemd worden.

Van 1965 tot 1969 had Willeke samen met haar vader Willy een eigen TV-show.

In 1970 speelde Willeke een rol in de TV-serie De Kleine Waarheid, een succesvolle Nederlandse productie van regisseur Willy van Hemert. Zij speelde de titelrol in de speelfilm Rooie Sien (1975). Daarin zingt ze o.a. " Telkens weer".

Nadat zij een aantal jaren uit de schijnwerpers was, keerde Willeke in 1987 terug, en opnieuw werden haar platen met goud bekroond. Een hit uit deze tijd was "Samen zijn", een liedje uit de kinderserie "Pompy_de_Robodoll". Ook verscheen Willeke Alberti weer op TV en had zij een eigen theaterprogramma. Willeke werkte samen met onder andere Paul de Leeuw, André van Duin en Jos Brink. Willeke deed in 1994 mee met het Eurovisiesongfestival, met het lied Waar is de zon. Ze eindigde zo laag, dat Nederland het jaar daarop alleen mocht toekijken.

In 2004-2005 toerde Willeke met Jos Brink in de musical Hello Dolly door Vlaanderen en Nederland. In hetzelfde jaar kreeg ze de Radio 2 zendprijs uitgereikt in theater Carré.

Willeke staat ook bekend als bontliefhebster.

Willeke is oprichter van de Willeke Alberti Foundation.

 


Do

 

 

Dominique van Hulst, beter bekend als Do, is een Nederlandse zangeres. Ze werd geboren op 7 september 1981 in Valkenswaard, nabij Eindhoven. Ze is een dochter van tennistrainer Henk van Hulst.

Op haar 15de moest Do zich gaan voorbereiden voor het tennistoernooi Wimbledon. Ze besloot echter een einde te maken aan haar tenniscarrière en zich toe te leggen op muziek. Na haar eerste optreden (in café Old Dutch in Valkenswaard) kreeg ze direct een platencontract aangeboden. Ze veranderde haar naam van Dominique van Hulst naar Do. In een uitverkocht Ahoy' stond ze zowel in het voorprogramma van Five als van Montell Jordan. Rond die tijd verscheen ook haar eerste single Real Good, en hoewel de videoclip vrij regelmatig op TMF voorbij kwam, kwam het nummer niet in de hitlijsten terecht. Achteraf zei de zangeres in een interview dat ze niet gelukkig was met de sound van haar eerste single.

In 2001 werd Do door DJ Sammy gevraagd een trance-versie van Bryan Adams' Heaven op te nemen. In 2002 brak ze hier internationaal mee door ("DJ Sammy & Yanou, featuring Do"). Na dit succes werd het nummer ook als ballad uitgebracht, die ook hoog in de hitlijsten kwam. Haar tweede single On And On was wederom een dancenummer, deze keer opgenomen met alleen Yanou. Het nummer behaalde ook hoge posities in de Europese hitlijsten. In 2003 nam ze een zogenaamde "unplugged" versie van de hit Heaven op, die opnieuw hoog in de Nederlandse hitlijsten terecht kwam. Eigenlijk betekende dit pas haar echte doorbraak in eigen land. In april verzorgde de zangeres het voorprogramma van het Nederlandse concert van Westlife en stond ook met de groep op het podium tijdens de TMF Awards. Glenn Corneille was vanaf dat moment haar vaste muzikale begeleider en vanaf september ook de bandleider van de nieuwe popband rondom Do. Er werd gewerkt aan de realisatie van Do's debuutalbum dat voor 2004 gepland stond.

In 2004 werd de zangeres benaderd door Marco Borsato om met hem het duet Voorbij op te nemen. Kort na de release van het nummer in februari werd Voorbij een nummer 1-hit in de hitlijsten. Tijdens de TMF Awards sleepte de zangeres de prijs voor Beste Zangeres in de wacht. De nummers van het debuutalbum waren inmiddels zo goed als klaar en er werd gekeken naar Do's nieuwe single. Er werd gekozen voor het semi-coverachtige funky-achtige Love Is Killing Me, waarmee de zangeres weer een hele andere kant van zichzelf liet zien. Het nummer verscheen eind mei en behaalde de zesde plaats in de Top 40. Do's debuutalbum - simpelweg Do geheten - verscheen begin juni en wist 1 week na de release nieuw binnen te komen op de 3e plaats van de Nederlandse Album Top 100. Er werd aangegeven dat de plaat ook internationaal gelanceerd zou worden, maar waar en wanneer was nog niet bekend.

In de zomer van dat jaar verscheen de film Garfield in de bioscopen. In de Nederlandse versie van de film leende Do haar stem voor die van personage Liz. In september verscheen haar nieuwe single Angel By My Side, tevens de titelsong van de Nederlandse speelfilm 'Ellis In Glamourland' met Linda de Mol in de hoofdrol. De single haalde nog net de 10e plaats in de Top 40. Hierna werd er gekeken door Do's management naar een nieuwe single. De planning was dat de ballad I Don't Want To Be Your Friend als single uitgebracht zou worden, maar het managament kreeg niet de rechten om het nummer (dat oorspronkelijk werd opgenomen door Cyndi Lauper) op single te lanceren. Net voor Kerstmis dat jaar, behaalde het album - vanwege de verkoop van 40.000 exemplaren - de gouden status in Nederland. Ondanks Do's voormalige wereldsucces met de coverversie van Heaven werd haar album niet internationaal uitgebracht. Voorlopig concentreerde de zangeres zich enkel op haar thuisland. Do sloot het jaar goed af met de release van een kerstsingle: Everyday Is Christmas. Het nummer werd, samen met een kerstsong van Trijntje Oosterhuis, uitgebracht door radio-zender Sky Radio en behaalde de 7e plaats in de Top 40 door de vele airplay. Het leverde de zangeres opnieuw een gouden plaat op. Op 1 januari 2005 werkte Do mee aan de benefietsingle Als Je Iets Kan Doen van Artiesten Voor Azië. Het nummer kwam kort na de release nieuw binnen op de eerste plaats van de Top 40. De opbrengsten van het nummer kwamen geheel ten goede aan de slachtoffers van de tsunami in Azië, op Kerstmis 2004. Tijdens een landelijke geldinzameldag voor de ramp trad Do mee op tijdens een speciaal evenement van TMF en Radio 538 op de Dam in Amsterdam. De rest van het jaar hield de zangeres zich vrij stil. Achter de schermen werkte ze aan de voorbereidingen van haar tweede album, dat voor half 2005 gepland stond.

Op 23 augustus 2005 kwam Glenn Corneille, Do's muzikale begeleider, om het leven tijdens een auto-ongeluk. Hierna nam Do een pauze. Geholpen door producers Stephan Geuzenbroek en Frans Hendriks rondde ze de opnames van de nieuwe cd af. Half maart 2006 verscheen in Nederland een nieuwe single: Follow Me. Het nummer werd geschreven door Bryan Adams, Billy Steinberg en voormalige Spice Girl Melanie C. Laastgenoemde nam het liedje in 1999 al op als b-kantje voor een single. Voor zijn dood had Glenn Corneille het arrangement van Follow Me herschreven, waarmee het nummer een compleet nieuw leven in werd geblazen. De single verscheen als voorproefje van Do's tweede album (tevens Follow Me geheten) en werd een bescheiden hit in de Nederlandse hitlijsten. Half juni verscheen de zomerse single Beautiful Thing. Voor opnames van de bijhorende clip reisde Do half mei voor een week naar Bonaire. Het album Follow Me verscheen tevens in juni en bevatte songs van een aantal getalenteerde en hoogaangeschreven internationale songwriters. Do zelf schreef aan 3 liedjes gedeeltelijk mee. Het repertoire bevatte verschillende elementen uit pop, country, soul, latin, jazz en gospel. We Could, een liedje gecomponeerd door Glenn Corneille en met een tekst van diens weduwe Chantal Nijssen, werd gezien als eerbetoon aan de overleden muzikant. Beautiful Thing behaalde de top 20 van de Nederlandse hitlijsten. In het najaar ging de zangeres de Nederlandse theaters af met de Follow Me Theatertour waarin ze liet zien hoe veelzijdig ze als artieste was. Vrijwel alle shows waren binnen korte tijd uitverkocht. Rond diezelfde periode verscheen het nummer Sending Me Roses op single en was enkel te downloaden op diverse Nederlandse muzieksites.

In december 2006 werkte Do mee het tv-programma 'Dancing With The Stars' op RTL4 en behaalde met haar danspartner Koen de eerste plaats. Hierna werd bekend gemaakt dat de zangeres een rol gaat spelen in de 'Assepoester', een musical die in november 2007 in familiepark de Efteling te zien zal zijn. Op muzikaal gebied verscheen er eind februari een nieuw opgenomen versie van het nummer I Will. Wegens weinig promo op radio & tv werd het nummer geen succes in de charts. In juni zal Do in het huwelijksbootje stappen met haar vriend Mark in Barcelona. Ondanks al haar succes in Nederland heeft Do nog steeds de ambitie om het internationaal opnieuw te gaan maken. Ze wil zichzelf eerst hierop goed voorbereiden. Een nieuw album staat voor 2008 gepland. Tevens zal ze in dat jaar voor de tweede maal een theatertour afleggen.

In 2003 won ze een TMF Award als beste nieuwkomer. In 2004 werd ze genomineerd voor een Edison en won ze wederom een TMF Award, ditmaal voor beste Nederlandse zangeres, ze versloeg daarbij Anouk. In datzelfde jaar won ze de allereerste Cosmopolitan FFF (Fun Fearless Female) Award. In Monaco sleepte ze op de World Music Awards de award in de wacht voor Best Dutch Act. De single 'Heaven' werd in Amerika beloond met een nominatie voor 'beste single van het jaar'. DJ Sammy ontving, mede door Do's vocalen op die single de 'American Dance Star Award'.

 


Liesbeth List

 

 

Liesbeth List is geboren in Bandung op 12 december 1941 en is een Nederlands chosonnière en actrice.

Ze werd als Elisabeth Dorathea Driessen geboren te Bandung, Nederlands-Indië tijdens de Tweede Wereldoorlog. De eerste jaren van haar leven bracht ze door in een jappenkamp. Nadat haar moeder korte tijd later zelfmoord had gepleegd, kwam ze na de oorlog met haar vader naar Nederland. Omdat haar stiefmoeder haar totaal niet accepteerde, lieten haar vader en stiefmoeder List op zevenjarige leeftijd achter na een vakantie op Vlieland, bij het vuurtorenwachtersgezin List, dat haar adopteerde. In dit gezin heeft List een gelukkige tijd meegemaakt.

Als kind hield Liesbeth List zich al bezig met muziek, naast literatuur en kunst. Op achttienjarige leeftijd vertrok ze naar Amsterdam, nam zangles en verdiepte zich in de Franse chansons.

In 1962 trad ze voor het eerst op in televisieshows, onder meer in een televisieshow van Rob de Nijs. Hier leerde ze Ramses Shaffy kennen, met wie ze jarenlang muzikaal zou optrekken. Van 1965 tot 1979 had ze een relatie met schrijver Cees Nooteboom.

Het hoogtepunt in haar carrière bereikte Liesbeth List eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Het duet Pastorale met Ramses Shaffy werd een grote hit en ook met haar versies van nummers van Jacques Brel oogstte ze succes. In de jaren die volgden bracht ze verschillende albums en singles uit. Ze ontving onder meer een Edison (1971) en een Gouden Harp (1998).

Eind jaren negentig speelde ze korte tijd in de musical Eindeloos, naast onder meer Coen van Vrijberghe de Coningh. Deze musical moest echter al snel stoppen vanwege financiële problemen van het productiebureau. Aan het begin van de 21e eeuw begon List aan de jubileumtournee Shaffy Tot Piaf.

Eind 2003 begon ze met Jos Brink aan de musical Hemelbed.

In 2005 is zij benoemd tot Chevalier de la Légion d'Honneur (Ridder in het Legioen van Eer), een hoge Franse onderscheiding voor buitenlanders, als erkenning van buitengewone diensten aan de Franse natie op militair of burgerlijk gebied.

 


Margriet Eshuijs

 

 

Margriet Eshuijs is geboren in Zaandam op 14 oktober 1952 en ze is een veelzijdige Nederlandse popzangeres. Zij is een natuurtalent en heeft de muziek van haar ouders meegekregen die beiden muzikant waren, een muziekwinkel en een muziekschool hadden.

Reeds op driejarige leeftijd maakte zij zich het spelen op de accordeon eigen. Vanaf een jaar of negen speelde zij in bandjes (The Marileens, Equipe Z.) op de elektrische gitaar; later speelde zij ook elektronisch orgel en viel zij zo nodig in als zangeres.

In 1972 werd de popgroep Lucifer opgericht; producer Hans Vermeulen was één van de drijvende krachten. De groep brak door in 1974 met de nog steeds bekende hit 'House for sale'. Nog elk jaar te vinden in de top 2000. Hiermee begon de professionele carrière van Margriet als popzangeres. In 1975 werd de eerste lp, 'As we are' uitgebracht.Deze haalde de status van Goud. De tweede, 'Margriet' (1977) werd minder goed ontvangen en in 1979 werd Lucifer opgeheven.

Margriet ging solo door met de lp 'On the move again' geproduceerd door de Amerikaan Tom Salesbury (1980) Naar aanleiding van dit album kreeg Margriet een Edison, de Pall Mall export prijs en werd ze uitgenodigd op het Knokke festival en won daar de personality prijs.Daarna maakte zij met de Margriet Eshuijs Band de lp's 'Right on time' (1981) met daarop de hit Black Pearl, jaarlijks terug te horen in de top 2000. De single en het album kregen allebei een Edison.Het album 'Eye to eye'kwam uit in 1983.Margriet speelde 6 jaar in het clubcircuit en op alle festivals in Nederland. Zij heeft 2 keer op Parkpop in Den Haag gespeeld.Margriet Eshuijs stopte in 1986 met optredens met een vaste band en legde zich toe op solo optredens. Ze ging lesgeven op het conservatorium en speelde in het Nijmeegse bandje 'The Dream' van Maarten Peters singer / songwriter bekend van 'White horses in the snow'. Margriet ging nummers van Maarten zingen en Maarten ging speciaal voor Margriet componeren. Dit resulteerde in de cd 'Sometimes' (1991).

Eind tachtiger jaren ging Margriet popmuziek in het theater brengen. De samenwerking tussen Margriet en Maarten werd steeds intensiever. Maarten ging steeds meer schrijven voor Margriet, ging meespelen in de band en ging ook de theatertournees produceren. Na de cd's 'The wee small hours' (1993) en 'Shadow dancing' (1996) richtten zij hun eigen platenmaatschappij op. Margriet vierde haar 25-jarig jubileum als professioneel popzangeres met de live cd 'Step into the light' (1999). In 2001 kwam de cd 'Time' uit; deze is geheel gevuld met composities van Maarten Peters.

Op 29 maart 2005 komt de eerste live muziek dvd 'In Concert' van Margriet Eshuijs uit met opnamen van het concert van 17 maart 2004 in het Zaantheater te Zaandam. In oktober 2006 verschijnt de cd 'In Concert' waarop 16 nummers staan van bovengenoemd concert.

Margriet Eshuijs en The Band geven tientallen concerten per jaar, afwisselend unplugged (semi akoestisch) tournee in de kleinere zalen en een tournee met uitgebreide bezetting en lichtshow voor de grotere theaters. De band bestaat uit Maarten Peters (zang, akoestische en elektrische gitaren), Co Vergouwen (vleugel, keyboards, Hammond orgel, backingvocals), David de Marez Oyens (basgitaren, percussie, backingvocals) en Mark Eshuis (drums, percussie).

Margriet heeft tijdens haar carrière diverse prijzen ontvangen voor haar werk, waaronder Edisons ('On the move again', 'Black pearl' en 'Right on time') en een Gouden Harp ('Sometimes'). In 1999 werd zij benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

 


Glennis Grace

 

 

Glennis Grace is geboren in Amsterdam op 19 juni 1978 en is een Nederlandse zangeres.

Glennis Grace (echte naam Glenda Batta) won in 1994 als 16-jarige de Soundmixshow als Whitney Houston. Ze sleepte hiermee een platencontract in de wacht en haar eerste single I'm Gonna Be Strong behaalde nog datzelfde jaar de 13e plaats in de Nederlandse Top 40. Helaas deed Real Emotion (haar eerste album uit 1995) vrij weinig. Ook de daaropvolgende singles stonden niet garant voor succes.

Vanaf 1996 werd het wat stiller rondom de zangeres. Glennis maakte voor het label Koch de single Goodbye. Ze verhuisde naar Diemen en volgde in de periode 1998-2000 een opleiding aan de Frank Sanders Academie te Amsterdam. Grace stond sporadisch in de schijnwerpers zoals in 1999 tijdens een medley uit de West Side Story samen met Frans Bauer in Ahoy'. In 2002 stond de zangeres weer in Ahoy', ditmaal als gastzangeres tijdens In Concert In The Round van René Froger. Ze deed ook mee op de duettenplaat Gordon&Friends van zanger Gordon.

In 2003 zag tevens haar tweede album Secrets Of My Soul het levenslicht. Ondanks het feit dat er een aantal bekende internationale namen aan dit album hadden meegewerkt, werd het een enorme flop. Uitgebrachte singles als Always On My Mind en Absolutely Not deden het ook niet denderend en opnieuw raakte de zangeres in de vergetelheid.

Om haar carrière een nieuw leven in te blazen, ging Glennis in 2005 in op het aanbod om mee te doen aan het Nationaal Songfestival met de ballad My Impossible Dream. Vol overgave won Grace uiteindelijk de finale en kon zo Nederland vertegenwoordigen in Kiev, waar het Eurovisie Songfestival dat jaar zou plaatsvinden. Helaas bleek de droom in duigen te vallen en kwam de zangeres in Kiev niet door de voorrondes heen, waardoor deelname aan de grote Europese finale vergoed mee was uitgesloten. (Zie ook: Nederland en het Eurovisiesongfestival)

Hierna probeerde Glennis nog succes te krijgen met de swingende zomer-single Shake Up The Party. Ondanks een mooie dure videoclip, werd het nummer niet door de media opgepakt. Radiozenders weigerden de plaat van de zangeres te draaien en daardoor werd Shake Up The Party de zoveelste flop voor Grace. Het (speciaal voor het Songfestival gemaakte) album My Impossible Dream deed het ook bar slecht. Vanwege al haar nederlagen en het niet verwachtte succes, werd Glennis vervolgens gedumpt door haar platenlabel en verbrak haar manager John van Katwijk de samenwerking.

Eind 2005 maakte Glennis bekend in verwachting te zijn van haar eerste kind, een heugelijk nieuwtje waarmee ze een rumoerig jaar toch nog mooi mee afsloot. Op 19 mei beviel Grace van een zoontje genaamd Anthony Shane Majri. Momenteel geniet de zangeres van het moederschap. Ze heeft onlangs bekend gemaakt dat er plannen zijn om een nieuw album op te nemen.

 


Sharon Kips

 

 

Sharon Kips is geboren in Biddinghuizen op 17 november 1983 en is een Nederlandse zangeres die bekendheid verwierf als winnaar van het RTL4-programma X Factor.Haar baan als administratief medewerkster gaf ze op om zich volledig op haar zangcarrière te kunnen richten.

Tijdens een concert op het Flevofestival in 2003 zong ze in de band van gospelzanger Kees Kraayenoord. Van dit concert werd een live-album uitgebracht (This is my cry), waarop Sharon ook te horen is. In 2006 nam ze deel aan het Flevolands Songfestival, een onderdeel van de Meerpaaldagen in Dronten. Op 14 augustus 2006 won ze deze zangwedstrijd.

Eind 2006 en begin 2007 was Sharon deelneemster aan de talentenjacht X Factor. In dit televisieprogramma drong ze door tot de laatste tien kandidaten, hetgeen betekende dat ze 30 december 2006 haar opwachting maakte in de eerste van een serie 'live shows'. Op 24 februari 2007 won ze, met een meerderheid van 75% van de stemmen, de finale van Richy Brown, waarmee ze een platencontract won.[1] Een week later kwam haar debuutsingle Heartbreak away binnen op de eerste plaats van de Nederlandse hitlijsten.

De opvolger van haar eerste hit, Heaven knows, evenaart het succes vooralsnog niet. De single blijft steken in de Tipparade. Eind mei kwam haar debuutalbum 10 uit, en werd het eerste album dat niet op nummer 1 binnen kwam van een winnaar van een Nederlandse talentenjacht. Qua hitsucces is Sharon Kips tot nu toe een eendagsvlieg gebleken.

In juni 2007 trad ze op tijdens de EO-jongerendag, net als de meidengroep X6, die met haar in de halve finale van X factor had gestaan.

 


Raffaëla

 


Raffaëla Paton is geboren in Amsterdam op 1 juni 1983 en is een Nederlandse zangeres en winnaar van de talentenshow Idols III in 2006.

Paton verhuisde op jeugdige leeftijd naar Assen. Haar moeder was een bekend zangeres in Suriname. Raffaëla is nicht van zanger/producer Humphrey Campbell die in 1992 Nederland vertegenwoordigde op het Eurovisie Songfestival en de 9e plaats bereikte. Voordat Paton meedeed aan Idols werkte ze in een restaurant in Emmen.

Paton deed mee aan de televisieshow Idols en verbaasde iedereen al snel door te bekennen een beetje verliefd te zijn op jurylid Henkjan Smits wat later een grap bleek te zijn. Op 31 januari 2006, nog tijdens de loop van het programma Idols, maakte ze bekend dat ze zwanger was van haar eerste kind. De vader was haar vriend, Paul van der Vlugt uit Emmen, die ze op dat moment 4 maanden kende. Dit leverde haar felle kritiek op van jurylid Smits die twijfelde aan haar professionaliteit. Op 11 maart 2006 won Paton de finale van het programma door met 58% van de stemmen Floortje Smit uit Almere te verslaan.

Op 24 augustus 2006 beviel Paton van een dochter, genaamd Beautifull Hope. Op 22 maart 2007 werd er een pasgeboren ringstaartmaki in het Dierenpark Emmen naar haar vernoemd. Begin juni 2006 nam Paton met Paul de Leeuw een duet op. Dit werd het lied Mijn houten hart van De Poema's. Paton en De Leeuw zongen deze single ook al eerder bij het programma Mooi weer De Leeuw. Op 8 april 2007 deed Paton mee met het nationale verkeersexamen en behaalde haar rijbewijs. Haar theorie-examen behaalde zij met 4 fouten.


 

Pagina 1     Pagina 2

 

 

 

.