China

 

Met dank aan Landenweb en Wikipedia voor tekst en uitleg

 

 

 

Algemeen
De Volksrepubliek China, (officieel: Zhonghua Renmin Gongheguo, kortweg: Zhongguo; uitgesproken als: Chung-Hua Jen-Min Kung-Ho Kuo) ligt in Oost-Azië. De totale oppervlakte van het land bedraagt 9.571.300 km2, en daarmee is China het op twee na (Rusland en Canada) grootste land ter wereld. China is ongeveer 239 keer groter dan Nederland. De langste rechte afstand is ruim 5000 kilometer!
De totale lengte van alle grenzen van China bedraagt meer dan 22.000 kilometer en is als volgt verdeeld:

 

Afghanistan 

6

  Macao 034

 

 

     

Bhutan

470

  Mongolië 4677

 

 

     

Myanmar (Birma)

2185

  Nepal 1236

 

 

     

Hongkong

30

  Pakistan 523

 

 

     

India

3380

  Noordoost-Rusland 3605

 

 

     

Kazachstan

1533

  Noordwest-Rusland 40

 

 

     

Noord-Korea

1416

  Tadzjikistan 414

 

 

     

Kirgizië

858

  Vietnam 1281

 

 

     

Laos

423

     

 

 

     

                  

 

Voor de kust van China liggen meer dan drieduizend eilanden, waarvan Hainan, gelegen in de Zuid-Chinese Zee, het grootst is. Het eiland wordt regelmatig geteisterd door tyfoons, vooral van mei tot oktober. China bestaat voor 35% uit bergen, voor 27% uit hoogland, voor 17% uit bekkens of woestijn, voor 8% uit heuvelachtig gebied, en voor 13% uit vlaktes. De Mount Everest in Tibet is met een hoogte van 8848 meter de hoogste berg ter wereld, de Turpan Depression in het noordwesten is met 154 meter onder zeeniveau, China’s laagste punt. Meer dan honderd bergtoppen in China zijn hoger dan 7000 meter en meer dan duizend hoger dan 6000 meter. De Gobi (Gebi Shamo) en de Takla-Makan zijn woestijnen die de grote vlakten in het noorden onderbreken. Een groot deel van China heeft regelmatig te lijden onder aardbevingen die soms zeer krachtig zijn. Het aardbevingsgebied strekt zich uit van West-Sichuan tot aan de Bo Hai, een noordelijke arm van de Gele Zee.

 

Landschap

 


Tweederde van het Chinese landoppervlak is berg- of heuvelachtig dan wel hoogland. Het landschap van China is terrasvormig van opbouw. De Hoogvlakte van Qinghai-Xizang ligt gemiddeld 4000 meter (‘Dak van de Wereld’) boven de zeespiegel en omvat de provincies Tibet (Xizang), Qinghai en West-Sichuan. Deze hoogvlakte is het hoogst gelegen plateau. Bijna alle grote rivieren van China en Zuidoost-Azië ontspringen hier. De tweede hoogvlakte varieert in hoogte van 1000-2000 meter en omvat van noord naar zuid het Tarimbekken, de Mongoolse Hoogvlakte, het Lössplateau, het Rode Bekken, en de Yunnan-Guizhou-Hoogvlakte. Het laagste terras (tot 500 meter hoogte) bestaat uit vlakten en het laagland langs de benedenloop van de grote rivieren. Deze strook land loopt van noord naar zuid langs de kust van China. Hier vindt de meeste industrie en landbouw plaats en leeft meer ca. 65% van de Chinese bevolking. De kuststreek van China heeft een totale lengte van ca. 5570 km en is in het zuiden bergachtig, rijk aan eilanden en sterk geleed, evenals het schiereiland Shandong. Men treft hier dan ook de beste havens aan.
Grotere inhammen van de kust zijn de Golven van Liaodong en Bo Hai, de Gele Zee (Huang Hai), de baaien van Jiaozhou en Hangzhou en de Golf van Tonkin. Tot de talrijke eilanden behoren, behalve Hainan en Taiwan (Formosa), de Zhoushaneilanden voor de Hangzhoubaai en de Miaodao-eilanden voor de ingang van de Golf van Bo Hai.

 



 

Rivieren en meren


In totaal telt China ca. 5000 rivieren, die bijna allemaal in oostelijke richting stromen en dan uitmonden in de Stille Oceaan of de Indische Oceaan. De totale lengte van alle rivieren samen bedraagt ca. 225.000 kilometer, waarvan meer dan 100.000 kilometer goed bevaarbaar is. In tegenstelling tot de rivieren in het noorden bevriezen de zuidelijke rivieren nooit. Veel rivieren zetten grote hoeveelheden slib af, waardoor delta’s zijn gevormd die zich steeds verder zuidwaarts uitbreiden. Hier zijn vruchtbare deltagebieden ontstaan die een zeer hoge bevolkingsdichtheid hebben. Miljoenensteden als Kanton, Shanghai en Tianjin liggen in deze gebieden.

De twee grootste rivieren van China zijn de Huang He of Gele Rivier (4845 km) en de Yangzi Jiang (5200 km). De Gele Rivier is berucht om zijn overstromingen, die grotendeels worden veroorzaakt door de grootschalige ontbossing in het binnenland, waardoor de waterhuishouding in het stroomgebied van de rivier bijna niet te beheersen is. Door grote slibafzetting (jaarlijks ca. 1,5 miljard ton) is de bedding van de rivier op sommige plaatsen zelfs boven het omringende land komen te liggen en is de benedenloop van de rivier regelmatig verlegd, tot nu toe meer dan 25 keer. Meer dan 100.000 kilometer dijken moeten ervoor zorgen dat de rivier niet constant buiten haar oevers treedt. De laatste 2000 jaar is de rivier zo’n 1500 maal overstroomd, en wordt daardoor ook wel ‘China’s zorg’ genoemd. Door de zeer grote hoeveelheden vruchtbare grond (löss) die door de rivier naar de zee gevoerd wordt, heeft de rivier de naam 'Gele Rivier' gekregen. De Yangzi Jiang heeft lang niet zo’n desastreuze invloed op het landschap en is met haar wijdvertakt stelsel van zijrivieren dan ook van veel grotere betekenis voor de scheepvaart. Na de Amazone en de Nijl is de Yangzi Jiang de langste rivier ter wereld. Zo'n 700 zijrivieren zorgen voor de afwatering van een gebied dat bijna 2 miljoen km2 beslaat. Dat wil zeggen: bijna 20% van het Chinese grondgebied - en een kwart van het land dat geschikt is voor landbouw. In het noorden zijn de Yalong Jiang, de Jialing Jiang, de Min Jiang en de Tuo Jiang de belangrijkste zijrivieren, in het zuiden speelt de Wu Jiang een grote rol. Vanaf de delta ten noorden van Sjanghai, is de rivier voor zeeschepen bevaarbaar tot aan Wuhan, dat bijna 1000 kilometer stroomopwaarts ligt. Langs de benedenloop, die bekend staat als Yangzi, stroomt de rivier door het grootste deel van de belangrijke industriegebieden en langs centra waar zijde, borduur-, lak- en houtsnijwerk worden geproduceerd.


Grote rivieren in het noorden zijn de Songhua Jiang, de Heilong Jiang of Amoer (grensrivier met de Sovjet-Unie), de Yalu Jiang (grensrivier met Korea) en de Xiliao He. De noordelijke rivieren kennen grote verschillen in hun waterstand, afhankelijk van de seizoenen. In de zomer zwellen de rivieren enorm aan en in de winter blijft er niet veel meer over dan een kleine stroompje. In de zomer van 1998 beleefde China de ernstigste overstroming van de rivier Jangtzi Jiang sinds 1954. Naar schatting 240 miljoen mensen werden hierdoor getroffen. Miljoenen mensen moesten hun woning ontvluchten en minstens 2000 mensen - mogelijk veel meer - kwamen om.
In het zuiden is de Xi Jiang (1600 km) met zijn zijrivieren van regionale betekenis. De Yarlungzangbo, die oostwaarts over het Qinghai-Tibet-plateau stroomt en tenslotte als de Brahmaputra in de Golf van Bengalen uitmondt, is de hoogst gelegen rivier ter wereld.


Binnenrivieren worden voornamelijk aangetroffen in het droge noordwesten. Deze rivieren bevloeien éénderde van het totale grondgebied van China. Ze worden gevoed door gletsjers en sneeuw en drogen daardoor regelmatig op. De meeste binnenrivieren dragen bij tot de uitgestrekte ondergrondse waterreservoirs die onder het woestijngebied van Noord- en Noordwest-China liggen. Met 2137 kilometer is de Tarim de langste binnenrivier van China.
Omdat de meeste rivieren van oost naar west lopen is in de loop der eeuwen een kanalenstelsel ontwikkeld om de van noord naar zuid verlopende goederenstroom in goede banen te leiden. Het Grote Kanaal, de langste door mensenhanden aangelegde waterweg ter wereld, is al tijdens de Sui-dynastie (589-618) aangelegd en verbindt over een lengte van 1700 kilometer Hangzhou met Beijing. Sommige delen van het netwerk van kanalen dateren van bijna 2500 jaar geleden. De gemiddelde breedte van het kanaal bedraagt 30 meter. Het deel tussen Beijing en Tianjin is volledig opgedroogd en andere stukken zijn onbevaarbaar.

 



In totaal telt China ca. 2800 meren, waarvan de helft gevuld is met zout water.
Het oosten van China telt een groot aantal meren, waarvan het Poyangmeer (2800 km2) en het Dongtingmeer (4800 km2) de grootste zijn. Deze meren liggen in de Yangzi-vlakte en het Qinghai-Tibet-Plateau. De meren in het noordwesten van het land liggen vooral op hoogvlaktes en zijn meestal waterverzamelplaatsen in afvoerloze gebieden, met een sterk wisselende waterstand en een hoog zoutgehalte. Het grootste is Qing Hai of Chöch nuur (Westelijke Zee), met 4800 km2. Aan de oostkant van het Tarim-bekken ligt Lop Nor, het op één na grootste zoutmeer van China. Lop Nor beslaat ca. 2570 km2 en is de afgelopen millennia voortdurend van plaats, vorm en diepte veranderd. Rond dit mysterieuze meer bevinden zich vele zandduinen en witte zoutpannen. Het Taihu-meer in de oostelijke provincie Jiangsu heeft een oppervlakte van 2400 km2 en behoort daarmee tot de grootste zoetwatermeren van China. In het meer liggen ca. 90 eilanden en het meer wordt gebruikt voor de eenden- en ganzenteelt, men verbouwt er waterkastanjes en lotusbloemen en vangt er vissen en kreeften.

 

Speciale gebieden

 


 


Hongkong

Hongkong is tegenwoordig een Speciale Administratieve Regio (SAR) en bestaat uit Hongkong-eiland, het schiereiland Kowloon, de New Territories en meer dan 200 voor de kust liggende eilanden, samen ca. 1045 km2. In totaal wonen er in Hongkong ca. 6 miljoen mensen. Op 16 juni 1843 werd Hongkong officieel een Engelse kroonkolonie. Op 1 juli 1898 kregen de Britten Hongkong voor 99 jaar in bruikleen. Op 19 december 1984 ondertekenden de engelse en Chinese regering de zogenaamde ‘Joint Declaration’. Hierin werd opgenomen dat vanaf 1 juli 1997 China weer het gezag over Hongkong zou gaan uitoefenen, in die zin dat Hongkong als Speciale Administratieve Regio zelfbestuur houdt. Verder garandeerde de Chinese regering voor 50 jaar de economische, sociale en wettelijke autonomie voor geheel Hongkong. Op 1 juli 1997 vond in de haven van Hongkong de ceremoniële overdracht plaats van Hongkong aan de Chinese Volksrepubliek.


Macao
Macao is een klein, vier kilometer lang schiereiland, dat ligt aan de westkant van de Parelrivier en is verbonden met het Chinese vasteland. Macao bestaat verder uit de twee eilanden Taipa en Coloane. Macao heeft ca. 500.000 inwoners, waaronder nog steeds ca. 15.000 Portugezen.
Macao werd in 1513 ontdekt door de Portugese ontdekkingsreiziger Jorge Alvarez. In 1557 werd de Portugese kolonie Macao gesticht. Sinds 17 februari 1976 had Macao zelfbestuur onder Portugese soevereiniteit. Sinds 20 december 1999 behoort Macao officieel na 443 jaar tot de Volksrepubliek China. Tot 2049 behoudt Macao een aparte status met een verregaande politieke autonomie.


Taiwan

 


Taiwan (Republiek China of Nationalistisch China) werd vroeger (Ilha) Formosa genoemd, het ‘mooie eiland’. De eilandstaat ligt 160 kilometer ten zuidoosten van China en heeft een totale oppervlakte van 35.563 kilometer. Het eiland is daarmee iets kleiner dan Nederland. Taiwan heeft ca. 21,5 miljoen inwoners, waarvan ca. 90% op een smalle strook vruchtbare grond aan de westkust woont. De hoofdstad van Taiwan is T’ai-péi; andere grote steden zijn Kau-sjioeng, T’ai-Tsjoeng en Tainan. Het klimaat van Taiwan is over het algemeen subtropisch. De eilanden Matsu, de Pescadoren, Pratas en Quemoy worden bestuurd door Taiwan.
Gebaseerd op historische gronden zag de regering van Taiwan, Republic of China (ROC) zichzelf lange tijd als de rechtmatige bestuurder van heel China (het eiland Taiwan én het vasteland). De People's Republic of China (PRC - het Chinese vasteland) denkt daar anders over en ziet Taiwan als een opstandige provincie binnen de PRC. China trekt daarbij internationaal aan het langste eind: slechts weinig landen erkennen Taiwan officieel en hebben diplomatieke betrekkingen met het land; Taiwan is officieel ook geen lid van de Verenigde Naties. Taiwan beseft langzamerhand dat een eilandnatie het maximaal haalbare is en daarvoor heeft de regering een aantal constitutionele hervormingen doorgevoerd.

 


Tibet

 

 

Het zeer bergachtige Tibet (Chinees: Xizang) ligt in West-China, heeft een oppervlakte van 1.221.600 km2 en is daarmee ca. 32 groter dan Nederland. Tibet grenst aan India, Nepal, Sikkim, Bhutan en Myanmar (Birma). In Tibet leven ongeveer 2,37 miljoen mensen, onder wie ongeveer 1,7 miljoen Tibetanen. Het totale aantal Tibetanen wordt op 6 miljoen geschat, en de meeste daarvan wonen in de provincies Qinghai, Sichuan en Yunnan. Veel ballingen wonen in de buurlanden India en Nepal. In 1280, onder de Mongoolse Kublai Khan, werd Tibet een eenheid met China. In de 17e eeuw maakte het verenigde Tibet zich weer onafhankelijk, maar in 1720 werd Tibet weer onderworpen aan de Chinese keizers. In 1904 vielen de Engelsen Tibet binnen en in 1913/14 werd tijdens een conferentie in China bepaald dat Tibet een autonome staat zou worden onder Chinese soevereiniteit.
Op 10 maart 1959 vluchtte de geestelijk en politiek leider van Tibet, de Dalai Lama. Vanuit Dharamsala in Noordwest-India vormde hij een regering in ballingschap en behartigt van daaruit, reizend over de hele wereld, de Tibetaanse zaak.
In 1965 werd Tibet officieel een autonoom gebied binnen de Volksrepubliek China. Eind 1987 ontstond er een grote opstand die echter met harde hand door het Chinese leger werd neergeslagen. De onderdrukking van de Tibetanen gaat op dit moment nog steeds door en een oplossing lijkt nog niet in het verschiet te liggen. De toekenning in 1989 van de Nobelprijs voor de vrede aan de Dalai Lama, was een enorme opsteker voor het Tibetaanse volk.

 

 

Klimaat
In een groot land als China zijn verschillende klimaten aanwezig. In het noordoostelijke deel en centraal China zijn de zomers heet en de winters koud met veel zand- en stofstormen. Het zuidoostelijk deel heeft een tropisch klimaat en heeft een regenperiode in de zomer. De kustregio heeft een zeeklimaat met in verhouding meer regen in de zomer. Van juli tot oktober kunnen hier tropische cyclonen voorkomen. Tibet en Qinghai hebben een bergklimaat, met strenge winters en matig warme zomers, terwijl in de woestijn en steppegebieden van Xinjiang en Binnen Mongolië het verschil tussen dag (zeer heet) en nacht (koud) groot is. Hier valt ook minder regen.

 

 

 

Click for Beijing, BeiJing Forecast

 

 

Natuur

De Himalaya gebergte in het oosten van China heeft toppen tot wel 5000 meter. De Mount Everest in Tibet is de hoogste berg ter wereld (8848 meter). Door de extreme temperaturen wil hier nauwelijks iets groeien. Het zuiden van China heeft nog enkele tropische regenwouden met o.a. kokos- en bananenplanten. Voor de kust van China liggen een paar duizend eilanden. Het midden van China kent veel landbouw op kleine akkertjes. Het merendeel van China is bergachtig. Daarom zijn veel (rijst)akkertjes gelegen op 'terrassen' tegen de berg omhoog. Wil je een safari langs wilde dieren maken dan biedt China helaas geen mogelijkheden. Tijgers en de reuzenpanda zijn bijna uitgestorven in China. Een land dat zo’n groot deel van de aarde beslaat als China, kan geen tekort hebben aan natuurschoon. Daar komt nog bij dat Chinese dichters en schilders altijd veel nadruk hebben gelegd op de wonderen der natuur in hun land, alsof schoonheid, die de zintuigen genot verschaft en de geest inspireert, deel uitmaakte van de overeenkomst tussen het Rijk van het Midden en de Hemel die over het rijk waakte.

Vijf Heilige Bergen (Wu Yue) is de verzamelnaam voor de vijf bergen die in de Chinese mythen worden beschouwd als plaatsen waar de goden samenkomen. Nu zijn dit allemaal plaatsen waar mensen heengaan als pelgrim of toerist.

Er zijn evenwel veel bergen die nog veel indrukwekkender zijn dan deze: de Himalaya op de grens met Tibet en Nepal terwijl in China zelf het Kunlun-gebergte waarvan de toppen de 7000 meter halen en waarvan de smeltende sneeuw zowel de Jangtsekiang als de Gele Rivier voedt. In het autonome gebied Xinjiang, in Qinghai en Binnen-Mongolië bevinden zich enkele van de opmerkelijkste natuurverschijnselen ter wereld, waaronder de Gobi- en de Taklamakanwoestijn, de Qinghai, het grootste zoutwatermeer van China en de verzengend hete Turpan-depressie.

Langs zijn 18.000 km lange kust ligt een weelde aan stranden en woeste kusten, maar toch roept China niet het beeld op van het ideale strandvakantieland. Dit komt gedeeltelijk doordat het kustgebied dichtbevolkt en geïndustrialiseerd is, en de kwaliteit van het zeewater, om het zacht uit te drukken, dubieus is. Toch wordt er een toeristische infrastructuur van internationale kwaliteit ontwikkeld op het eiland Hainan

 

 

Geschiedenis

 

Prehistorie

De prehistorie begon waarschijnlijk een miljoen jaar geleden in China met de komst van de homo erectus. Ongeveer 65.000 jaren geleden bereikte vervolgens de homo sapiens uit Afrika China. In het 6e millennium v. Chr. werden er al twee soorten gerst verbouwd in de Huang Hevallei.

 

Chinese Keizerrijk

Voor het jaar 221 v. Chr. waren er in China verscheidene onafhankelijke vorstendommen. Het land werd in dat jaar verenigd onder de eerste keizer, Qin Shi Huangdi (wat 'Eerste keizer van de Qin' betekent), die de Qin-dynastie stichtte. Tijdens de Han-dynastie (206 v. Chr.-220 n.Chr.) werd het rijk uitgebreid tot in Korea, Vietnam en Centraal-Azië. Hierna volgde een periode van verwarring, waarin een van de rustpunten de Tang-dynastie (618-907) was. Onder de keizers van deze dynastie werd onder andere het examenstelsel ingevoerd, waardoor ook niet-adellijke personen hoge posities konden bereiken. Vanaf de 9e eeuw nam de macht van de keizer toe en verplaatste het economisch centrum zich naar het zuiden.

Marco Polo zou China hebben bezocht rond 1280, toen hier de Mongoolse Yuan-dynastie aan de macht was. Onder de Ming-keizers (1368-1644) werd meer nadruk gelegd op de eigen Chinese waarden en werd de invloed van buitenaf geweerd. Later, onder de Qing-dynastie van de Mantsjoe (1644-1911), nam de druk van het Westen weer toe. Hier volgt een lijst van keizerlijke dynastiën die China in de loop der eeuwen regeerde. De lijst is in chronolgische volgorde opgezet.

 

- Xia-dynastie

- Shang-dynastie

- Zhou-dynastie

- Qin-dynastie

- Han-dynastie

- Drie Koninkrijken - periode

- Jin-dynastie

- Zestien Koninkrijken periode

- Noordelijke en Zuidelijke dynastiën

- Sui-Dynastie

- Tang-Dynastie

- Vijf dynastiën en Tien Koningen periode

- Song-dynastie

- Liao-dynastie

- Westelijke Xia

- Jin-dynastie

- Yuan-dynastie

- Ming-dynastie

- Qing-dynastie

 

 

Republiek China

In 1911 werd de laatste Chinese keizer van de troon gestoten en werd de republiek China uitgeroepen. Direct hierna verklaarden Buiten-Mongolië en Tibet zich onafhankelijk en Tannu Tuva werd ingepikt door Rusland. De eerste president van de republiek werd Sun Yat-Sen, de man die ook de revolutie zelf opgezet had. Deze functie gaf hij al in 1912 op ten gunste van Yuan Shikai. Hij was een hoge militaire leider tijdens de laatste fase van de Qing-dynastie. Hij behoorde oorspronkelijk tot de hervormers, maar bleek vooral uit te zijn op macht. In 1915 probeerde hij het keizerrijk te herstellen en als Hongxian-keizer zelf de troon te bestijgen. Maar verzet van andere militaire machthebbers en zijn voortijdige dood voorkwamen deze restauratie van het keizerrijk. Yuan overleed namelijk al in 1916. In de Eerste Wereldoorlog koos de Republiek China de zijde van de geallieerden, en zond duizenden arbeiders naar het front in Frankrijk om te helpen met de aanleg van loopgraven. Japan, dat ook officieel de kant van de geallieerden had gekozen, bezette echter de Duitse concessie te Shantung, en trachtte en passant China met zijn "21 eisen" een groot deel van de soevereiniteit af te nemen. In Versailles wees men de Duitse gebieden tenslotte toe aan Japan. Hierna brak een onrustige tijd aan. Er heerste toen in de Republiek een anarchie, want er waren verschillende mensen die allemaal onafhankelijk over gebieden gingen regeren. Deze mensen worden de 'Warlords' genoemd. Zo was Sun Yat-Sen van 1921 tot zijn dood in 1925 de leider van gebieden in Zuid-China. In 1925 kwam er een einde aan de Warlord-periode, toen de leider van de Nationalistische Kwo Min Tang partij, Tsjiang Kai-sjek, president werd van de Republiek. Hij versloeg in een soort burgeroorlog de overgebleven Warlords in Noord-China. Toen deze waren verslagen brak er in China een nieuwe periode aan: De zogenaamde Kwo Min Tang periode.

 

 

Kwo Min Tang

Nadat Tsjang Kai-Sjek de warlords had verslagen werd hij de leider van het herenigde China. Hij veranderde een 'aantal' dingen. De hoofdstad werd verplaatst en de vlag werd veranderd. China wordt na 1928 dan ook wel aangeduid als Nationalistisch China of Kwo Min Tang China. In 1931 werd president Chiang Kai-Shek opgevolgd door Lin Sen. In dat zelfde jaar viel het Japanse Keizerrijk de Chinese provincie Mantsjoerije binnen en begon in feite de Tweede Chinees-Japanse oorlog.

 

Japanse bezetting

In 1937 begon voor China de WO II al. Japan bezette toen grote gebiedsdelen van Oost-China, waaronder de Chinese hoofdstad Nanking. Dit zou ook de hoofdstad worden van het door de Japanners bezette China. Ondanks dat de Japanners de touwtjes in handen hadden, was het officieel een onafhankelijke staat, net als Mandsjoekwo (Mantsjoerije), dat Japan al eerder op China veroverd had. In het westen zien de meeste wetenschappers deze gebieden echter als bezet door het Japanse keizerrijk. Het door Japan bezette gedeelte van de Republiek China beweerde dat dit het enige officiële China was. Het had ook dezelfde vlag als voor de bezetting (met een extra strook erboven). Het land werd geleid door een pro-Japanse Chinese regering. Toen Japan in 1945 WO II verloor werd de verovering van Japan in 1937 weer ongedaan gemaakt en werd Nanking weer de hoofdstad van de hele Republiek China inclusief Mandsjoekwo.

 

Volksrepubliek China

Het einde van de Tweede Wereldoorlog bracht geen vrede in China: het land verviel in de Chinese burgeroorlog tussen communisten en de Kwo Min Tang. Deze kwam in 1949 tot een einde met een overwinning van de communisten als resultaat. Mao Zedong kwam aan de macht en de Kwo Min Tang vluchtten naar Taiwan. Na de Tweede Wereldoorlog werd in China de Chinese Burgeroorlog tussen de Chinese Communistische Partij en de Kuomintang voortgezet. Deze burgeroorlog werd in 1949 door de communisten gewonnen. De aanhangers van de Kuomintang vluchtten naar Taiwan, terwijl Mao Zedong een dictatoriaal bewind aan de macht brengt dat uiteindelijk een strikte controle zou uitoefenen over het dagelijks leven in China en het leven zou kosten aan miljoenen mensen. Voorafgaand aan het dieptepunt van Mao's regime, de culturele revolutie (1966-1970), heroverde China in 1959 het in 1912 onafhankelijk geworden Tibet.

 

Het huidige China

Na de dood van Mao in 1976 blijft China in naam communistisch, maar wordt geleidelijk aan vrijer op persoonlijk en economisch vlak terwijl het toch de elementen van totalitarisme ten opzichte van politiek, religie en etnische minderheden behoudt. Deng Xiaoping, na Mao de voorzitter van de Communistische parij, verklaart: "Het maakt niet uit of de kat wit of zwart is, als hij maar muizen vangt." Hiermee wilde hij zeggen dat het niet zo veel uitmaakt welke ideologie je aanhangt, als er maar goede resultaten worden behaald. Tot op de dag van vandaag blijft het eenpartijstelsel in China gehandhaafd, al wordt door sommige ouderen binnen de partij voorzichtig gepleit voor meer democratie. De schending van de mensenrechten en de corruptie blijven echter een probleem, vooral ook ten opzichte van Falun Gong en Tibet

 

 

 

CHINA LINKS 

 

 

China - 1World2Travel (E+N)
China Foto's
China StartBegië (N+E)
China Startnederland (N)
China Verzamelgids (N)
China Web (N)
Fotoreportage China (N)
Foto's China (N)
Gele Draak (N)
Reisfoto's China
Reisverslag China (N)
Reisverslag China 2 (N)
Shanghai Foto,s
Startkabel China (N)
Startpagina China (N)
Starttips China (E+N)
Telefoongids China