Een pagina die Ans heeft samengesteld uit foto's en anekdotes 

uit mijn vroege en latere jeugd van baby tot Militair,  

van Vader tot Opa. Herkennen jullie mij van de foto's?

              

    

Mijn Geboortekaartje

 

 

 Consultatiebureaukaart

 

 

De Donald Duck

 

Zoals bij zoveel gezinnen werd ook bij ons elke week de Donald Duck bezorgd door de bladenman. Iedere maandagmiddag was het rennen naar huis om het nieuwe nummer zo snel mogelijk uit te lezen. Door de komische verhaaltjes en figuren was het elke keer weer een feest.

Op de afbeelding zie je nr. 41 uit 1968 die in de losse verkoop 40 cent kostte. Kwik, Kwek en Kwak bespelen op originele wijze een tuba.
Andere in dit nummer voorkomende figuren zijn Pluto, als (zeehond)jongleur in het circus; Oom Dagobert, die in het vervolgverhaal de Woestijnruiter met Donald Duck en zijn neefjes en de Jonge Woudlopers verdwalen in de woestijn, terwijl ze Koningin Saba's mijnen zoeken; De kleine Boze Wolf, met Midas Wolf en de 3 biggetjes en een vliegtuigje met afstandsbediening en een verhaal met Mickey Mouse als baby-sitter, waarin hij moet oppassen op Minnie Mouse nichtje Minuette...

 

 

 

 

 

De Kameleon

 

 

Hielke en Sietse zijn de zonen van Klinkhamer, de smid en zijn vrouw. Ze hebben een motorbootje opgeknapt maar doordat ze verschillende soorten verf hebben gebruikt, heeft de boot steeds een andere kleur. Daarom noemden ze hem "De Kameleon". Hun vrienden zijn Louw Vrolijk en Kees Dijkstra. Kees heeft vaak ruzie met zijn vader, die molenaar is van "de Woudaap". De leukste figuur is Gerben Zonderland, de boerenknecht. Hij fantaseert er altijd op los en zijn uit de duim gezogen verhaaltjes zijn altijd heel grappig. Hij vaart in een praam. Verder is er natuurlijk ook een veldwachter, Zwart, die vaak met Gerben overhoop ligt.

De schrijver van deze populaire serie boeken is H. de Roos, die na deel 1 (De schippers van de Kameleon) in totaal vanaf 1948 nog 59 delen zou publiceren.                            

 

 

 

 

De Winter van 1962-1963

 

 

Vanaf 19 december 1962 begon een lange vorstperiode waarin het elke nacht vroor.

Vanaf 22 december waren er 13 dagen waarop het ook overdag vroor; zgn. ijsdagen. Het IJsselmeer was vr de Kerst al dichtgevroren. Op 30 december zorgden sneeuwstormen ervoor dat het verkeer in het zuiden en midden van het land lam lag. Veel dorpen raakten geheel afgesloten.

Na een dooi-aanval op 4 januari 1963 viel er veel sneeuw met in het midden van het land ijzel. De NS kreeg had veel last van draadbreuken. In de Waddenzee lagen ijsbergen en de Noordzee leek vanaf de kust een ijszee. Op 18 januari daalde de temperatuur in Joure tot -20,8C. 's-Middags was het minder koud (-8C) maar door de harde Oostenwind leek het alsof het 20 graden vroor. Na een Oosterstorm op 19 januari bij 10-13 graden vorst ontstond er veel stuifsneeuw. Veel wegen waren onbegaanbaar en de Afsluitdijk werd op 20 januari afgesloten voor alle verkeer. In Amsterdam raakte de kolenvoorraad op en ijsbrekers konden maar nt het Noordzeekanaal open houden. Het drinkwater in Rotterdam werd zout, omdat er zeewater de rivieren instroomde. Uit het bevroren buitenland kwam steeds minder rivierwater. In januari waren er 25 ijsdagen in het Noorden en het vroor 17 nachten meer dan 10 graden in Eelde. In de Rotterdamse regio konden de mensen drinkwater halen bij speciale watertappunten.

Op 12 en 13 februari waren er opnieuw sneeuwjachten. De volgende 2 weken vroor het 's nachts 10-20 graden in het Noorden. Op 17 februari was het ijs op het Abcoudermeer 50-60 cm dik. Op 20 februari werd er over het Ijsselmeer een autotourtocht verreden. De Waal was k dichtgevroren en bewoners van Lent liepen naar Nijmegen over het ijs. Van 11 tot 21 februari viel er iedere dag sneeuw in De Bilt. Op 23 februari komt de zon weer door met lange ijspegels door smeltend sneeuw van de daken tot gevolg. Op 24 februari werd een tweede en op 3 maart een derde autotourtocht over het IJsselmeer gereden. In het noorden bleef het in februari op 20-26 dagen ook overdag vriezen.

Pas op 5 maart kwam een einde aan de winter. In midden Nederland had er vanaf 26 december 1962 70 dagen een sneeuwlaag gelegen.

Het duurde wken voordat alle ijs overal was verdwenen. De schade die door ijs en sneeuw was aangericht was groter dan bij de Watersnoodsramp van 1953.

 

 

 

 

De Stratemakeropzeeshow

 

 

Van oktober 1972 t/m december 1974 zond de VARA de kinderserie De Stratemakeropzeeshow uit. Het was een serie vol vreemde types, vieze woorden en rebellie.
Aart Staartjes, die het programma ontwikkelde, speelde de Straat, Wieteke van Dort was de Deftige Dame, die altijd windjes liet en Joost Prinsen was Erik Engerd, die iedereen vergeefs probeerde te laten schrikken. Ook de andere rollen en sketches werden door dit drietal gespeeld en gezongen.
Doordat en veel poep en pies in voorkwam, vonden de kinderen het prachtig en ook het feit dat de rollen werden omgedraaid, was grappig (ouders kregen straf van kinderen).

Er was tevens een brievenrubriek, waar problemen van kinderen werden behandeld en er kwam een 'deskundige' aan het woord.

Harrie Bannink schreef de muziek en o.a. Willem Wilmink en Hans Dorrestijn de teksten.

 

 

 

 

Carnaval - De Twee Pinten

 

 

Carnaval, onder de rivieren ontkom je er niet aan, deze dagen!

Het eerste liedje wat in me opkomt als ik aan het carnaval van vroeger denk is: 'Bij ons staat op de keukendeur' van 'De Twee Pinten' uit 1970. De outfit van het duo was een boerenkiel, met twee ovenwanten met een koord om de nek en een alpinopetje.

De Oeteldonker Wim Kersten schreef naast dit liedje o.a.: 'Geef mij de liefde en de gein' en 'Woensdagmorgen krijg je rode rozen'. Hij vormde samen met stadsgenoot Joep Peters van 1969 tot 1974 dit carnavalsduo, zong 5 jaar solo en later met 'De Viltjes' 'Een bloemetjesgordijn'. Omdat Wim niet in het land wilde optreden (hij hield zelfs gedurende zijn zangcarriere zijn schoenwinkel aan) ging de andere 'Pint' door met verschillende partners, zonder al te veel succes.

 

 

 

 

King Corn

 

 

'Ik ga bij Japie wonen.'

Een hele bekende Ster-reclame was die van King Corn, het voorverpakte fabrieksbrood. Een jongetje had zijn koffertje gepakt om 'bij Japie te gaan wonen, want daar hadden ze King Corn!' Als klein kereltje vond je zo'n uitspraak natuurlijk prachtig! In latere vervolgreclames werd dat jongetje trouwens zlf Japie genoemd, maar oorspronkelijk had hij gn naam.

 

 

 

 

Verliefdheid en muziek

 

Als je in deze tijd verliefd op iemand was, 'wilde je met' die persoon. Meestal in het geheim natuurlijk, want hoe moest je met die gevoelens omgaan? In elke klas zat wel een leuke meid/jongen, om over de juffrouwen of de meesters maar te zwijgen! Jeugd: 'Ik weet nog dat mijn vader me adviseerde om een klein briefje te schrijven, met alleen de woorden 'Ik wil met je' erop en dat dan door te geven aan het meisje waar je verliefd op was. Het liedje wat me steeds weer terugbrengt naar alle verliefdheden van de lagere school is

 

 

Gompie

 

 

Iedereen kent wel zijn naam!
En dat het een walrus is weten de meesten k...
..... maar in welke serie speelde hij ook alweer???

Of heette de serie gewoon 'Gompie'?

 

Hier kun je nog fragmentjes zien van Gompie

http://www.bubblegum.nl/bgtv/clips.html

 

 

 

Peyton Place

 

 

Als klein kind mocht ik met de schoolvakanties opblijven voor Peyton Place, mijn moeder was er helemaal weg van!
Ik heb de serie dus niet echt gevolgd, maar wat me nog bijstaat is dat er een dokter Rossi inzat (mijn moeder vond hem heel leuk!) en dat Rodney door Ryan O'Neal en Allison door Mia Farrow werd gespeeld.
Toen we kleurentelevisie kregen mocht ik wat langer opblijven om naar Peyton Place te kijken, schitterend vond ik dat! Wat ik me vooral nog herinner is een groot hemelbed met blauwe, satijnen lakens! Kun jij je die serie nog herinneren omdat je ouders er naar keken of misschien jijzelf wel?

 

 

 

       

Schiphol 1955

 

  

Reisje Rotterdam op bezoek bij de Rotterdamse pastoor

 

 

 

 

Mijn dientstijd bij de landmacht

 

19 Jaar

 

    

21 Jaar  Den Helder 1966

 

Politieschool 1967

 

24 Jaar 18-4-1969

 

 

Met Maurice  anderhalf jaar oud

 

Tamara een week oud 15-5-1976

 

Met Tamara en Maurice

 

 

 

 

Foto' en anekdotes uit mijn tijd op Stolzenau  (Duitsland)

 

Als je maar durruft !

Als hijgende herten renden we de trap op in gebouw 13 naar de zolder,waar het Walhalle schijnt te zijn van de verbindingsdienst. Althans sommigen beweren dat. Halverwege de trapo aarzelden we opeens, ons plotseling klaar bewust van wat we deden. Stonden we hier werkelijk tot de toegang van het werkcentrum van de gevreesde Janus Communtator? Was dit nu Wagner' s Communication Centre ( (WCC) Als aan de grond genageld werden we doordrongen van deze euvele stoutmoedigheid en verwachten ieder moment een dodelijke vinger te zien uitgestrekt van de Walkure, die ons zou doemen te sneven ; maar dit duurde slechts een fractie van  en seconde, want we wisten opeens zeker uitgenodigd te zijn . Uitgenodigd door Korporaal de Laat, die het brons zou deelachtig worden. De Bronzen de Laat, de BDL dus. De laatste treden namen we voorzichtig, die men slechts tegenkomt bij insluipers en bordeelbezoekers, maar onze vrees was misplaatst, want we reeds zagen we de diepe,

welgemeende  glimlach van Woden, wat ons onmiddelijk op ons gemak stelde. En toen we bovenaan de trap vrouwelijk schoon ontwaardden, overwonnen we de laatste hindernis met gemak. Tot onze niet geringe verbazing troffen we daar de C technisch, die Luitenant de Waard, Old man Gerrit uit Rotjeknor!  Was deze niet met verlof? Maar we schaarden ons tussen de andere  dagelijkse tenuen en onwennige platte petten en verwachtten de loop der gebeurtenissen. Waarom waren we hier ?

12 Jaar  trouwe dienst ? So what  Waarom niet de zilveren gebeurtenissen? Gelukkig was daar dus de CDT Tecnisch die ZIJN en daarmee ook ONZE aanwezigheid wist te motivere. Na de voorlezing van de oorkonde en de plechtigheid van de uitreiking, die ietswat vertraagd werd door een stompe speldpunt, naam Luitenant de Waard het woord: " Mijne heren" dat ik hier aanwezig ben om de Korporaal de Laat  het brons op te spelden, hem verleend door H.M. de Koningin, is geen speciale hobby van mij.

Er zijn twee redenen waarom ik mijn verlof heb onderbroken om mijn medewerker Korporaal de Laat de medaille uit te reiken. Ik had dit makkelijk aan mijn vervanger kunnen over kunnen laten. Maar omdat "Kees" hem officieel uitgereikt wilde hebben en niet zoals de laatste tijd gebruikelijk  onder of over de tafel; en daartoe en wat bij brons normaal niet gebruikelijk is zijn vrouw en kinderen heeft meegebracht, dat deed bij mijn de weegschaal doorslaan. Ik waardeerde dit in het bijzonder en ben blij dat ik dit mag doen. Brons is minder dan het zilver of het schaarse goud, maar niet minder. Ik feleiciteer Kees van harte en dank zijn vrouw voor de diensten, die zij met zekerheid eveneens aan de luchtmacht heeft bewezen. Aangezien dat Wodan  de vlotte bieraanvoer niet helemaal in de hand had,duurde het even voor we de feestelijke dronk op de jubilaris uitbrachten. Maar uiteindelijk konden we de brok in onze keel dan toch wegspoelen De verzorging van de receptie en de snacks waren voortreffelijk daarom ook een complimentje voor Ans de echtgenote van Kees. Het zou toch waarachtig geen slecht idee zijn om voor de echtgenotes van de jubilarissen een kleine medaille in te stellen. Ze hebben het er maar moeilijk mee. Het voorlopig ontbreken hiervan werd een beetje vergoed door de bloemen die haar, met papierwikkel, persoonlijk werden aangereikt door Sjakie, namens het hele personeel van het WCC: en ook Kees kreeg een persoonlijk cadeautje. " Het is geen klok Kees " werd er nog even bijverteld, maar Kees hiled zich van de domme. Ook de bekende geheimzinnige envelop vsan het Technisch Squadron ontbrak niet en we zagen Kees stiekum even loeren, wat er in zat. Het werd onmiddelijk gezellig op de zolder van gebouw 13, waar de soldeerbouten tijdelijk waren uitgeschakeld en de kruisdraden verwijderd van de blank gepoetste vloer. Kees had die belangstelling verdiend, want uiteindelijk was hij de houder van het record straalzendermasten bouwen. Staat thans op 35 minuten, bedankt Kees voor je kameraadschap. We hebben nog heerlijk nagevierd in de korporaalsmess vind je niet?

 

 

 

 

 

 

De tijd gaat voorbij en iedereen wordt ouder, zo ook ik en  inmiddels ben ik opa van vier kleinkinderen waar jullie hieronder wat foto's ziet van het laatste jaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn motto is dus:

" Geniet van het leven, het is korter dan je denkt "