Elven

 

Avalon is waarschijnlijk het beroemdste elfenland.
De legendarische Koning Arthur, door een vijftiende-eeuwse
dichter beschreven als een "Koning, gekroond in Elfenland"
werd dodelijk gewond daarheen gebracht om er verzorgd te worden, door vier Elfenkoninginnen. Arthur zou er nog steeds rusten, temidden van zijn ridders in het hart van een Elfenheuvel, in diepe slaap, tot het moment dat hij zal ontwaken, om in het uur van onze nood zijn land weer te regeren.

 

(Tekst Pascalina )

 

 

Middeleeuwse elfjes:
Dan zie je ze, dan weer niet.

De oorsprong van elfjes is een van de meeste gestelde vragen in de folkore. Ze worden het meest in verband gebracht met natuurlijke spiritualiteit, de dood, de elementen, heidense godheden enzovoort. Om hun argumenten kracht bij te zetten hebben onderzoekers een handvol middeleeuwse teksten bestudeerd en kwamen zo af en toe plaatsnamen tegen, maar er mag aan getijfeld worden of in deze teksten uberhaupt elfjes besproken werden.

De elftraditie in de literatuur begon ergens in de jaren 1380 tot 1390 met de schrijvers Caucer an Gower. In hun ogen waren de elfjes gedeeltelijk angstaanjagend en gedeeltelijk komisch uitstrevend ras. De implicatie daarvoor was dat mensen in de elfjes geloofd hadden maar dat niet meer deden, de elven mythologie als geheel bleef bestaan.

 


Vroegere bewijzen beschrijven deze elfjes niet in plaats daarvan beschrijven deze ontmoetingen met bovennatuurlijke wezens
die in een terugblik werden aangezien als bewoners van elfenland.
De wezens uit een andere wereld die opdoken in middeleeuwse kronieken zijn er nogal wat, sommige van hen zoals de feestvierende kruiers uit William van Newburgh en de maagden, gevonden in een bos bij Edric, werden bewust als ongeïdentificeerd beschouwd; net zoals de elven in het lied "maagd in het moeras", hun niet menselijke status in ontstaan uit een zinsspeling en niet
door welke verklaring dan ook anderen denken daar anders over over bijvoorbeeld door een beschrijving van een bepaald karakter,
de kleur van de huid, bijvoorbeeld de groen kinderen van Woolpit, of het kleine lichaam van iemand bijvoorbeeld King Herla
(een pygmee) die op een geit reed.


In het mysterieuze verhaal van Thomas Walsingham waren ze allemaal gekleed in het rood, ze hadden hun eigen taal.
Maar niets wijst erop dat de verschillende beschreven elven deel uitmaken van hetzelfde ras, deze liefdelijke wezens worden
ook beschreven in middeleeuwse geschriften als de spiritualiteit van de duivel.

In de 13e eeuw ging het originele engelse geloof verloren en de mensen gebruikten het woord elf voor de meest uitlopende zaken.
Sommige mensen vertaalden het woord als romantisch, dat voor hen gelijk stond aan het woord fee of elf, maar andere dachten
daar anders over, zij zeiden de hemel is vol wonderlijke spirituele wezens en zij worden elfjes genoemd en dan wordt hier
de duivelse belichamingen van de hemel bedoeld.

IN HET KORT:
De mythologie van de elven ligt niet in het recente verleden maar begon ergens rond 1380 onder invloed van de engelse en franse
dichters, schrijvers en tradities. Zij beschreven goede spirituele individuen die leefde in Engeland en de hooglanden van Ierland.
In de negentiende eeuw werd het mogelijk de elven mythologie te bestuderen en dat betekende dat we de volle schoonheid van
de elf moesten zien, niet alleen zijn of haar goede kanten maar er ons ook van bewust moeten zijn dat ook dankzij de duivelse
kant hebben net zoals de mens, Deze bovennatuurlijke wezens houden ons de spiegel voor, zij zijn goed maar ook slecht.

 

 

Mythologie

Vanuit de folklore, een bovennatuurlijk wezen, meestal met de vorm van een menselijk wezen, die een magische bemiddelaar is
in menselijk affaires. De term elf gaat niet verder terug dan de middeleeuwen in europa, analogen over deze wezens verschijnen
rond deze tijd zowel vanuit de schriftelijke en gesproken literatuur, vanuit het sanskriet Gandaharva tot de nimfen uit de Griekse mythologie, Arabische mythologie, en soortgelijk aan folkloristische karakters van de eskimo's, Amerikaanse indianen en samoanen.


De moderne tendens om elfjes te presenteren in sprookjes als liefelijke wezens is een kuising van dat wat eens een serieus
en zelfs sinistere folkloristische traditie. De elfen uit het verleden waren gevreesde en gevaarlijke, machtige wezens, die
soms vriendelijk, maar ook cru en boosaardig voor mensen waren.

Elfjes worden meestal omschreven als karakteristieke, mooie en handzame wezens die een leven leiden corresponderend aan dat
van de mens, met dat verschil, dat elfen geen ziel hebben en als ze dus doodgaan voor eeuwig verdwijnen. In de folklore verwisselden de elfen kinderen voor hun evenbeelden, brachten volwassenen naar het elfenland, wat betekent het overbrengen van het leven naar de dood, een voor christelijk geloof voor het doodgaan. Mensen die in dat elfenland dronken of aten, konden nooit meer terug keren naar het leven.
 


Elfen en menselijke geliefden konden met elkaar trouwen, maar de elf verloor daardoor haar magische krachten en de mens zijn
leven, omdat sommige vrouwelijke elfen dodelijk waren voor mensen. Elfen zijn van menselijke afmeting tot 7.5 cm of kleiner,
vrouwelijke elfen kunnen de toekomst, geboorte en dood voorspellen. Sommige kruiden zijn dodelijk voor elfen, zoals het sint john's kruid, andere daarentegen zijn verslavend voor de elfjes,
die als ze er te veel van gebruiken er een vergelding plaats vindt, maar er zijn ook kruiden tegen elfen, zoals o.s de kruiden
van de hawthorn boom.

De Mythe van de elfjes komen oorspronkelijk voor in Ierland, Cornwall, wales en schotland. Elfjes vindt je in de literatuur
terug vanaf de middeleeuwen, in de boeken van de italianen: Matteo Boiardo en Ludovico Ariosto, de Engelse dichter: Edmund
Spencer, de Fransman: Charles Perrault en de Deen Hans Christian Andersen.
 

 

De betekenis van Elfje

Volgens een woordenboek is een elfje een denkbeeldig iets dat magische krachten zou moeten hebben. Een elfje is een klein wezentje met vleugels (zoals vlindervleugels, libellen vleugels etc.), dat lijkt op een persoon. Ze zijn verdrietig dat ze magische krachten hebben, zoals bijvoorbeeld de mogelijkheid van het seizoen, het weer of andere dingen van de natuur veranderen.

Maar waar komt het woord fairy, de originele engels benaming vandaan?
Fairy komt van het franse woord Faerie (frans)
Faerie wederom komt van het woord Fa'ae (gallisch)
Fa'ae komt van Fata (latijn, betekent lotsbestemmming)
Fa'ae of fae of fay betekenen allemaal hetzelfde namelijk:
een groep speciale magische creaturen die een beetje op mensen lijken zowel als goede ala kwade krachten. Daarom kun je zowel lezen over de goede fee als de boze fee is allerlei sprookjes.

 

 

Oorsprong van de elven

Sinds de vroegste tijden heet de mens zich het hoofd gebroken over het mysterie der elfachtigen. Wat zijn het? Waar komen ze vandaan?

De Noorse mythologie leert ons over maden uit het lijk van de reus Ymir, die veranderen in lichtelfen en zwarte elfen. Lichtelfen leven in de lucht en zijn vriendelijke, blije wezens. Maar de zwarte elfen (ook alfen) hebben hun domein onder de grond en zijn duister, kwaadaardig en schadelijk.

In IJsland zeggen ze daarentegen, dat Eva haar kinderen stond te wassen in de rivier toen God tot haar sprak. Van ontzag en vrees verstopte ze de kinderen die nog niet waren gewassen. God vroeg of dit al haar kinderen waren en ze zei 'ja'. Toen verklaarde Hij, dat de kinderen die zij had verborgen ook voortaan verborgen zouden blijven voor de mensen. Die verborgen kinderen nu werden de elfen. Ze werden in de Scandinavische landen bekend als het Huldre volk. Huldre meisjes zijn bijzonder mooi, maar dragen een lange koeienstaart. Of ze zijn hol van achteren en tonen alleen een mooie voorzijde. En zo geven ze uitdrukking aan het bedrog dat aan hun ontstaan ten grondslag lag.

Weer elders houdt men hen voor gevallen engelen; of voor gestorven heidenen, niet goed genoeg voor de Hemel maar niet slecht genoeg voor een plaats in de Hel en gedwongen om voor eeuwig 'halfweg' te leven in de schemerdreven van het Middelste Rijk.

Hier en daar worden kleine feeën aangezien voor de zielen van ongedoopte kinderen. Maar dat geloof ontstond pas bij de komst van het christendom, voor die tijd was de doop onbekend en dus is het weinig gezaghebbend. Het elfenwezen is oeroud en loopt duizenden jaren voor het christendom. Voorts bestaat het- en heeft het bestaan- in elke vorm en in vele landen over de hele wereld.

 

 

Elvenkring

Elfen dansen dikwijls in een kring in het gras en hun voetstappen tekenen zich dan af als paddestoelen. Wij noemen dat heksenkringen, maar het Britse woord elfenkring is juister. Hoewel, heksen staan ook al met meer dan één voet in de betoverende wereld, vandaar. Maar heks of elf, wees voorzichtig. De wilde elfenmuziek kan een mens naar zo'n kring lokken en, net als een elfenkus of elfenspijs en - drank, kan dat tot eeuwige gevangenschap leiden. Zodra een mens in de kring stapt moét hij meedoen aan het wilde springen. De dans lijkt misschien maar een paar minuten te duren, of een uur of twee, hoogstens een nacht, maar in werkelijkheid duurt zo'n dans volgens onze tijdrekening zeven jaar en soms langer. De ongelukkige gevangene kan worden gered door een vriend die, terwijl anderen hem bij de jaspanden houden, één voet binnen de elfenkring zet ( en de andere er zorgvuldig buiten houdt) en de danser eruit trekt.

Er is een verhaal over een zekere schaapherder, Tudur van Llangollen, en zijn ontmoeting met een troep elfen, die hij zag dansen bij de muziek van een klein vedelaartje. Tudur probeerde de betoerende klank te weerstaan, maar tenslotte smeet hij zijn muts in de lucht en schreeuwde: 'Vooruit dan, zet 'm op oude duivel!' En hij stortte zich in de dans. Op hetzelfde ogenblik sproten twee horens uit het hoofd van de vedelaar en groeide er een staart onder zijn jas uit. De dansende elfen veranderden in geiten, honden, katten en vossen, die met Tudur in duizelingwekkende vaart in het rond dansten. Dit duurde tot op de volgende dag toen ogenschijnlijk alleen en rondspringend als een betovering en Tudur werd naar zijn huis teruggebracht.
 


Zo is er de legende over de jongeman Shon ap Shenkin, die op een mooie zomermorgen geboeid werd door een elfenmelodie. Hij ging onder een boom zitten luisteren. Toen de laatste tonen wegstierven stond hij op. Tot zijn verbazing zag hij dat de boom boven hem, eerst zo welig groen, er nu verdord en dood bijstond. Toen hij thuiskwam zag het huis er vreemd uit: ouder en bedekt met klimop. In de deuropening stond een vreemde oude man, die Shon goeiendag zei en vroeg wat hij wilde. Shon antwoordde verbaasd dat hij nog maar kort tevoren even naar buiten was gelopen uit dit huis waarin zijn ouders woonden. De oude man vroeg naar zijn naam. 'Shop ap Shenkin', zei de jongen. De oude man werd doodsbleek en zei: 'Ik heb mijn grootvader, en dat was jouw vader, dikwijls horen vertellen over jouw verdwijning.' Bij deze woorden viel Shon ap Shenkin tot stof uiteen op de drempel.

 

 

Yule - elvenmagie

Met Yule komen de Elfen in vrede en vriendschap naar ons toe, met stemmen waarin de door herinneringen uit verre tijden voortgebrachte dromen en voorzeggingen doorklinken.

De zilveren tak is een levendig winterbeeld, als een Elfenstaf die licht en geluid brengt, met de krachten van de sidhe in zijn zeven belletjes. Zie onderaan voor het maken van een zilveren twijgstaf.

Je kunt ook zelf zilveren belletjes dragen of ze aan een speciale boom of tak hangen die daardoor dan een zilveren twijgstaf kan worden. Heksen weten van de onlosmakelijke verbinding tussen licht en geluid. Bij het voortreizen vibreert het licht. Wanneer krachten vibreren, geven ze licht af. Bellen of klokjes zijn boodschappers van licht en geluid die ons door Elfen worden gestuurd.

Met Yule klinken bellen zacht en helder; je zou zeggen dat ze elk hartenleed zouden verzachten of de knoestige eik doen buigen.
Bij de afsluiting van de feestviering brengt de muziek van bellen een ongecompliceerde vreugde.

Door de winterzonnewende te vieren is een nieuwe schakel gesmeed in de keten die ons naar de volgende wenteling van het Wiel zal brengen. We zien de toekomst vol vertrouwen en zelfbewustzijn tegemoet.

We doen een beroep op de Elfen om ons de toekomst te helpen vinden. De hele winter wachten we op de betoverende aanwezigheid van de Elfen ~ en met Yule zijn ze er dan.

Een zilveren twijgstaf is een Elfenstaf en is te maken van een tak die je zilver verft of verzilvert; de lengte is gewoonlijk
zo’n halve meter. Zeven zilveren belletjes ofwel Elfenbelletjes worden er in een rij aan vastgebonden. De belletjes dienen
ook om kwade geesten weg te houden.

 

 

De elf als mythologisch wezen

Een elf is een mythologisch wezen. De elfen worden gekenmerkt door hun puntige oren. In verhalen wordt al eeuwenlang over zulke wezens geschreven. In veel verhalen zijn het kleine gevleugelde wezens, ook bekend als feeën. Kort na de uitvinding van de fotografie verschenen de eerste foto's van elfen en het heeft lang geduurd, voor iedereen er van overtuigd raakte dat ze vervalsingen zijn.

 

De Engelse schrijver Tolkien heeft ook een ras van elfen opgevoerd in zijn mythologie van Midden-aarde, die even groot zijn als mensen maar onsterfelijk. De Noorse mythologie kende twee soorten elfen. De zwarte elfen zijn die, die in grond en onder stenen leven. De kabouter is de meer bekende naam voor deze elfen. De lichtelfen (de hierboven beschreven elfen) leven boven de grond, in bomen en dergelijke.

 

Elfen zijn anima's, kleine geesten die bij een bepaald ding horen en komen voort uit het geloof dat ook de dingen een ziel hebben. Deze zielen of geesten werden verpersoonlijkt.

 

 

De elf in keltische mythen

In de Keltische mythen zijn het prachtige wezens die de oude goden, de Tuatha De Dannan voorstellen die na de komst van de Milesiërs naar ondergrondse heuvels en gangen zijn verbannen. Elfen zijn mooie, speelse, doch bij tijd en wijle bedrieglijke wezens. Ze hebben een zang zo mooi dat het iedere sterveling in roering brengt en ze tot een gewillige slaaf maakt als die hen eenmaal heeft gezien en ze volgt in hun rijk. In het rijk der elfen is er een geheel andere tijdzone van kracht. Als je eenmaal in hun wereld bent geweest en terugkeert, al is er naar jouw idee maar een dag voorbij gegaan, zal bij zijn terugkeer naar de menselijke wereld tot de ontdekking komen dat er misschien wel 100 jaar zijn verstreken. Wie eenmaal wordt toeglaten in hun rijk zal nooit meer in staat zijn in zijn normale gedaante terug te keren. Ze nemen namelijk altijd bezit van een deel van je. Met vrij grote zekerheid zal dit een van je zintuigen zijn...

 

Elfen waren in de Germaanse mythen oorspronkelijk dodengeesten die vruchtbaarheid brengen. Later worden het bovennatuurlijke wezens, met mensengestalte, soms betoverend mooi (lichtelfen), soms afstotend lelijk (zwarte elfen). Zij werden vereerd in een boom, een berg, een waterval enz. 's Nachts dansen zij op het gras en laten daar elfenringen of heksen(k)ringen na.

 

 

Bekende elfen

Orlando Bloom, die zijn grote filmdebuut maakt in The Fellowship of the Ring, studeerde af aan de Guildhall School of Music and Drama, Londen. Tijdens zijn tijd op Guildhall, trad Bloom op in de producties 'Little Me', 'A Month in the City', 'Peer Gynt', 'Mephisto', 'Twelfth Night', 'Trojan Women', 'The Seagull', 'Three Sisters', 'Recruiting Officer', 'Antigone', 'Uncle Vanya', 'A Night Out' en 'Mystery Plays'.

 

Bloom is geboren in Canterbury, Kent. Op zijn 16e verhuisde hij naar Londen, waar hij de National Youth Theatre twee seizoenen vergezelde, waarna hij een beurs kreeg om te trainen met de Britse Amerikaanse Drama Academy. Om zijn beurs te voltooien speelde Bloom de hoofdrol in 'A Walk in the Vienna Woods'. Bloom's schermdebuut was in de film 'Wilde'. Hij werd toen geaccepteerd op Guildhall en koos ervoor om zijn filmcarrière even stop te zetten, voor de mogelijkheid zijn studie voort te zetten. Na het afstuderen op Guildhall, speelde Bloom in de televisieserie 'Midsomer Murders'


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-