Zeemeermin


Van Wikipedia


Een zeemeermin of meermin is een door mensen bedacht wezen, met het bovenlichaam van een vrouw en in plaats van benen een vissenstaart. Haar mannelijke tegenpool is de zeemeerman. (Waarschijnlijk de uitbeelding van onze verbondenheid met het water, waar wij uit voortkomen.)

Verhalen over zeemeerminnen gaan tot heel ver terug in de oudheid. Het mythische wezen van de zeemeermin/zeemeerman vindt zijn oorsprong bij de Babyloniërs en Sumeriërs. Zij kenden de god Ea of Enki, de god van de zoete wateren, die volgens de mythologie de schepper en redder van de mens is. Hij werd afgebeeld met een vissenstaart of met een vis over zijn hoofd. De eerste meerminnen, zeedemonen, half-vrouw, half-vogel, hadden hun domicilie gekozen in de grotten en op de rotsen rond de Thyrreense zee. Door hun zachte gezang lokten zij de schippers op de klippen. Zij worden voor het eerst genoemd in de Odyssee van Homerus, waar zij hun charmes aan Odysseus tentoonspreidden. Odysseus beval zijn matrozen was in de oren te stoppen en liet zich vervolgens door zijn bemanning aan de mast van zijn schip vastbinden om aan het liefelijke gezang van de sirenen te ontkomen. Dit verhaal werd in de middeleeuwen door de kerk gebruikt om mensen te waarschuwen voor het kwaad van de verleiding. In die tijd vond je dan ook in veel kerken, kloosters en kathedralen afbeeldingen van zeemeerminnen. Zeemeerminnen met een vissenstaart werden voor het eerst beschreven door de monnik Aldhem van Malmesbury omstreeks 680 na Christus. Columbus zag zeemeerminnen op zijn reis naar Amerika. Hij beschrijft ze in zijn dagboek.

De middeleeuwse fantasie van meerminnen met een vissenstaart komt van de verhalen van zeelui, die dachten deze wezens in het schuim gezien te hebben. In werkelijkheid hebben zij waarschijnlijk zeekoeien of lamantijnen gezien: deze zoogdieren uit tropische wateren hebben een spitse vorm; de vrouwtjes hebben ook tepels, die het beeld van de vrouwelijke lichaamsvormen oproepen. Niet zo verbazend dat de lichtgelovige scheepsgangers een dergelijke vergissing konden maken.


Een beroemd modern sprookje is "De Kleine Zeemeermin" van Hans Christian Andersen. Het hoogtepunt in de zeemeerminmythe is de zeemeermin van Edam, ook wel de zeemeermin van Haarlem genoemd. Deze meermin zou in 1403 na een zware storm, nadat de dijken gebroken waren, gevangen zijn in het Purmermeer bij Edam. Ze is naar Haarlem gebracht, heeft daar spinnen geleerd en een christelijke begrafenis gehad. Het verhaal over deze zeemeermin werd gedurende 650 jaar door vele schrijvers opgeschreven.

 

Zeemeermensen

Mensen van de zee

Zeemeermensen behoren tot de talrijke soorten zeewezens, zoals de vrouwelijke Sirenen waar ons woord Sirene van is af geleid. Het zijn subtiele wezens die we ons voorstellen als vormwezens met een inhoud. Ze kunnen invloed hebben op diverse niveaus: in het stoflichaam de stromen herstellen (de oude geomantentaak), gevoelens bewerken, gedachtenimpulsen geven (‘Mind-praten’ met natuurwezens) en contacten van wezen tot wezen bewerkenstelligen, verlichtend werken.

 

Zeewezens, hun wereld en de onze

1.  Het zijn wezens tussen mens en zeewezen in met een menselijk bovenlijf en een visachtig onderlijf. Het hele lijf of alleen het onderlijf, kan bedekt zijn met schubben.

 

2.  Ze staan dicht bij de mensen maar leven in het overgangsgebied van land en zee, zout en zoet. In de binnenwateren komen ze vooral vooral tot waar het getij komt. Doch ik heb ze ook aangetroffen in andere Nederlandse binnenwateren.

 

3.  Ze kennen twee geslachten: een meermin (meer minnen en psychologisch gezien de anima van de man) en een meerman. Ze krijgen kinderen, ook wel met mensen.

 

4.  Je hebt zeemeerminnen, riviermeerminnen en zoetwater-meerminnen. Binnen de soorten zijn er verschillende groottes, sommigen zijn meer vissig en andere meer menselijk. Ze zijn als geheel meer vrouwelijk, althans zo voelen ze in menselijke termen aan.
 

5.  De beeldvorming van dergelijke wezens is sterk door mannen gekleurd. Door zeebonken, zoals vissers met een sterke mannelijkheid. Hun wensen en projecties manifesteren zich voor een deel in de sterk vervrouwelijkte zeemeermin.

 

6.  Je hebt sterke en zwakke kolonies. In de rivieren zijn ze erg verzwakt maar langs de kust, in het Waddengebied en op het IJsselmeer zijn ze sterker. Mooie kolonies bevinden zich in Schotland. De kolonies in Nederland zijn ondermeer door de watervervuiling zwakker geworden.

 

7.  Ze zijn bekend in de oude Nederlandse sagen van vissers en zeemensen. Vissers die hen bijvoorbeeld vingen in hun netten. De meerminnen gaven advies aan de nederzettingen langs de kust en tot ver in het binnenland, zoals de Friese Middelzee.

 

8.  Ze hebben inwijdingskwaliteiten zoals de zalmen die in Ierse mythen veel worden genoemd. Daar komen de verhalen van de Sirenen vandaan. Ze dagen je uit en kijken of je goed bij jezelf kunt blijven. Ze doen als het ware een ‘beroep’ op ons zelfbewustzijn en onze vrijheid van keuze. Ze behoren eigenlijk tot de groep zeemeerminnen met een speciale taak. Bij “Die Niebelungen” zat een groep die schippers hypnotiseerde.

 

9.  De mens gebruikte ze ook wel als boegbeeld op de houten schepen.

 

10.  In Nederland worden ze uitgebeeld in windwijzers van huizen en torens.

 

11.  Nationaal symbool van Denemarken (het beeldje aan het water in Kopenhagen).

 

12.  Het zijn subtiele wezens die contact leggen met de verstoffelijkte mensenwereld. Ze hebben een eigen bewustzijnsontwikkeling en kennen ook bewustzijnsniveaus. Hoe hoger, hoe meer ruimte voor de vrije wil.

 

Bron: Instituut voor Gaialogie

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-