Zuid-Afrika

 



Zuid-Afrika (Afrikaans: Suid-Afrika, Engels: South Africa of in het Zuid-Afrikaans-Engels: Seffrica, Noord-Sotho: Afrika borwa), is een land dat, zoals de naam al doet vermoeden, aan de zuidpunt van Afrika ligt.]


Geschiedenis

Zuid-Afrika heeft een zeer ingewikkeld verleden. Het land waar de mensheid werd geboren vocht zich de afgelopen eeuwen door een zee van oorlogen, opstanden en bezetters heen. Vanaf de komst van de eerste zeevaarders tot de afschaffing van de apartheid in de jaren ’90 was rust nooit een garantie. Het land werd keer op keer verdeeld, meningen waren altijd en overal verdeeld en de mensen werden verdeeld. Zwart en wit, boer of niet-boer, Afrikaners tegenover het inheemse volk. Met de komst van Nelson Mandela keerde enige rust terug. Hoe zal de regenboognatie verder geschiedenis schrijven? 

 

Prehistorie

Twee tot drie miljoen jaar terug wandelde de ‘Australopithecus africanus’ door het ruige Zuid-Afrika. Deze aapmens was de voorloper van de moderne mens die sporen heeft tot 110.000 jaar geleden op Afrikaanse bodem. Bij Langebaan zijn de oudste voetsporen van de ‘homo sapiens’ gevonden. Ze zijn naar schatting zo’n 117.000 jaar oud. Samen met andere fossiele vondsten die zijn gedaan in Zuid- en Oost-Afrika, denken paleontologen dat de oorsprong van de mensheid in Afrika ligt. Werktuigen die gevonden zijn tonen aan dat de mens zich in Afrika ook verder heeft ontwikkeld. Toch heeft het prehistorische tijdperk in Zuid-Afrika ongeveer 1500 jaar langer geduurd dan in Europa. In het Laat Steentijdperk leefden bevolkingsgroepen, zoals de Pygmeeën, San en Khoikhoi. Prehistorische kunst is teruggevonden in de vorm van 10.000 jaar oude rotsschilderingen. In Zuid-Afrika is vandaag de dag veel kunst uit de oudheid terug te vinden, waaronder in het Transvaal Museum in Pretoria. Het IJzertijdperk brak pas zo’n twee eeuwen geleden aan in Zuid-Afrika. Door de landbouw kwamen er grote veranderingen in de voedselvoorziening tot stand. Er ontstond langzaam een meer complexe samenleving.

 

Zeevaarders en kolonisten

In 1488 voer de Portugees Bartolomeu Dias als eerste Europeaan om Afrika heen. Ruim tien jaar later werd hij gevolgd door Vasco da Gama, op zijn weg naar Indië. De Portugese zeevaarders gebruikten de Kaap om voedsel en drinken in te slaan op hun doorreis. In 1652 stichtte Jan van Riebeeck hier de eerste Nederlandse nederzetting. Een aantal jaren later woonde in deze handelsnederzetting 250 blanken. Een groot aantal was afkomstig van de Oostindische Compagnie. In de 17e eeuw volgden vele Nederlandse schepen van de VOC en gebruikten deze nederzetting in de punt van Zuid-Afrika als rustplaats. Tot in de 17e eeuw breidde de nederzetting zich langzaam uit. Niet alleen Nederlanders kwamen naar Zuid-Afrika, maar ook Duitsers, Franse hugenoten en Schotten. De oorspronkelijke bewoners van het land, het San-volk, werden langzaam verdreven of vermoord tijdens oorlogen met de nieuwkomers. Nederlandse boerengezinnen kwamen wegens goede omstandigheden naar Zuid-Afrika en vestigden zich in de Kaap. Er werden arbeidskrachten als slaven uit West-Afrika en Indonesië gehaald. In 1707 telde de handelsvestiging 1779 inwoners die bij elkaar 1107 slaven in dienst hadden. Vanuit de mengeling met Nederlanders, Duitsers en Fransen ontstond het ‘Afrikaner volk’. Er ontstonden conflicten met het inheemse volk, waaronder de Khoisan. De uitbreidingsdrang van de Europeanen was de voornaamste reden hiervan. De Khoisan vluchtte naar de Kaapkolonie. De kolonisten breidden zich verder richting het oosten uit, waardoor oorlogen ontstonden met het Xhosa-volk. Vijftig jaar na het ontstaan van de kolonie kwam de gouverneur van de Kaap, W.A. van der Stel, onder vuur te liggen. De Afrikaners eisten namelijk meer zelfbestuur. Dit voorstel van het ‘Afrikaner volk’ werd afgewezen door de VOC en later in 1784 ook door de Staten-Generaal. Teleurgesteld door deze afwijzing plaatsten de Afrikaners zich onder een onafhankelijke eigen constitutie, direct onder het gezag van de Nederlandse Republiek. De VOC begon sterk af te zwakken en verdween in 1791 zelfs voorgoed uit Zuid-Afrika…

 

Britten aan de macht

Voor wat betreft de veroveringen van de Kaap was het tussen 1795 en 1806 erg onrustig in Zuid-Afrika. In 1795 kwamen de Britten naar de punt van Afrika om te voorkomen dat het land in handen zou vallen van de Fransen. In 1797 kwamen de Britten aan de macht in de Kaap. Dit duurde enkele jaren tot het bestuur in 1803 werd overgenomen door de Nederlanders. De Britten lieten het hier niet bij zitten en heroverde het gebied in 1806 weer. Dit maal bleven ze wel in Zuid-Afrika.

 

In 1835 schaften de Britten de slavernij af in Zuid-Afrika. Over de compensatie voor de kolonisten die daar tegenover moest staan was veel onenigheid. Om die reden trokken veel van hen het binnenland van Zuid-Afrika binnen en stichtte hun eigen republieken, zoals de Oranje Vrijstaat en Transvaal. Deze ontevreden boeren worden Voortrekkers genoemd en de verhuizing naar het binnenland wordt ‘De Grote Trek’ genoemd. Niet overal hadden deze Voortrekkers succes. Toen ze Natal probeerde te veroveren werden ze weggejaagd door een leger van Zoeloes.

In 1838 hadden de Zoeloes minder succes toen ze overwonnen werden tijdens de bekende Slag bij de Bloedrivier. Het Zoeloeleger stond onder leiding van Dingaan. Hij was de broer en moordenaar van Shaka. Deze laatste was een zeer belangrijke man. Shaka Zulu was leider van de Zoeloes en had een bijzonder goed strategisch inzicht. Pas een tijd later werd het gehele Zoeloe-rijk overwonnen door de Britten. Halverwege de 19e eeuw kwamen veel Britten naar Zuid-Afrika om daar een (nieuw) bestaan op te bouwen.

 

Boerenoorlogen

De vondst van diamanten in de Kaap en goud in het oosten van het land zorgde voor een massale volksverhuizing. Tevens was de vondst van deze ‘schatten’ de basis voor de Zuid-Afrikaanse economie. De Britten wilden de exploitatie hiervan naar zich toe trekken en dwongen Boerenrepublieken om deel te nemen aan een Britse confederatie. De Boeren in Zuid-Afrika wilden de Britse overheersing voorkomen en kwamen in opstand. In 1880 vond de eerste Boerenoorlog plaats. De leiding was in handen van Paul Kruger (het bekendste national park van Zuid-Afrika draagt zijn naam). De Britten werden verslagen tijdens de Slag om Majuba Hill en Paul Kruger werd president van Transvaal. Deze staat was ooit eerder in handen van de boeren, maar werd later heroverd door de Britten. De overwinning hadden de Boeren mede te danken aan hun goed gecamoufleerde kaki uniformen. Daartegenover stonden de Britten,die zo opvallend gekleed waren als het maar kon, in hun helderrode uniformen. De Britten verloren steeds meer gezag en probeerde opnieuw om de macht van de Boeren in Transvaal omver te werpen. Deze zogehete ‘Jameson’s Raid’, onder leiding van de Brit Jameson, mislukte in 1895, en niet zo’n beetje ook. Helemaal aan het einde van de 19e eeuw behaalde de Britten dan eindelijk een succes tegen de Boeren in Zuid-Afrika. Ze verklaarden hen de oorlog (de tweede Boerenoorlog) en na hevig verzet kwam niet alleen Transvaal, maar ook Oranje Vrijstaat, onder Brits gezag. Ondanks een beperkte mate van zelfbestuur die aan de Boeren werd gegeven, vertrok Paul Kruger naar Nederland.

 

De Britten wonnen uiteindelijk door een grotere troepenmacht, terwijl de Boeren met hun guerrilla-techniek en een enorme kennis van het gebied een moeilijke tegenstander was. Boerderijen werden verbrand, waardoor de wanhopige Boeren dorpen gingen aanvallen om aan voedsel te komen. Een bijkomend effect was dat het beeld ten opzichte van de Boeren hierdoor alsmaar negatiever werd. Voor veel Afrikaners (de mengeling van Nederlanders, Duitsers en Fransen) was de maat vol. Ze zagen in dat de Boerennatie er nooit zou komen en tekende in 1902 een vredesverdrag met de Britten in Pretoria.

De Britten kregen door het ‘Verdrag van Vereniging’ macht over alle Zuid-Afrikaanse republieken. Ze probeerden de Boerenbevolking onder hen te krijgen door het Engels verplicht te stellen op scholen. Deze maatregel werkte averechts en de woede van de Boeren werd groter. De Nederlandse taal werd in deze tijd wettelijk vastgelegd en kreeg een bijzondere status in Zuid-Afrika. Daarnaast kreeg de zwarte bevolking alleen stemrecht in de Kaapkolonie.

 

Zuid-Afrika baas in eigen huis

In 1910 werden Transvaal, de Kaapkolonie, Oranje Vrijstaat en Natal verenigd en was de Unie van Zuid-Afrika een feit. De leiding kwam in handen van Louis Botha, de eerste premier van het land. De unie werd een Britse kolonie. De positie van niet-blanken Zuid-Afrikanen werd steeds slechter. Ze mochten zich niet zomaar overal vestigen. Botha en Jan Smuts richtte de Suid Afrikaanse Partij (SAP) op. Deze bleef tot 1924 bestaan tot de nationalist Jan Hertzog de touwtjes in handen kreeg. Onder hem werd het Afrikaans officieel de tweede taal van het land. Zijn hoofddoelen waren onder andere om de blanken tegen de niet-blanken te beschermen en de Afrikaners tegen de Britten.

Toen het erg slecht ging met de wereldeconomie werd ook Zuid-Afrika getroffen. Jan Hertzog was genoodzaakt om een coalitieregering te vormen met Jan Smuts. De Suid Afrikaanse Party vormde samen met de Nasionale Partij van Hertzog de Verenigde Partij. Zuid-Afrika kreeg alle macht in eigen hand toen in 1934 de ‘Status Act’ en de ‘Seals Act’ werden ondertekend.

 

Apartheid

Na de Tweede Wereldoorlog kwam de Verenigde Partij met een aantal wetsvoorstellen die sterk in het nadeel van de niet-blanke bevolking was. De leider D.F. Malan kreeg veel steun van de blanke bevolking en won in 1948 de verkiezingen. Hiermee begon het apartheidsbeleid in Zuid-Afrika. Malan wilde de verschillende bevolkingsgroepen in aparte gebieden laten leven. Hij streefde er wel voor dat deze groepen hun eigen identiteit zouden behouden. In 1955 werd door het Congres of People (allerlei protestorganisaties tegen de apartheid) een manifest aangenomen waarin stond dat Zuid-Afrika van ‘iedereen’ was. Dit betekende dat de politieke macht onder alle bevolkingsgroepen verdeeld zou moeten worden. Dit manifest werd het Vrijheidsmanifest genoemd en werd nagestreefd door het ANC, een partij die op kwam voor de zwarte bevolking. Onder de opvolgers van Malan (Johannes Strijdom en Hendrik Verwoerd) werd de positie van de blanken steeds sterker in Zuid-Afrika. Het beleid om geen zwarte vertegenwoordigers meer in de regering te hebben werd voortgezet. In 1961 werd Zuid-Afrika helemaal onafhankelijk en de republiek Zuid-Afrika was een feit. In dat jaar vond er een tragedie plaats dat bekend staat onder de naam ‘Sharpeville’. Tijdens een demonstratie van zwarten tegen de pasjeswetten werden 69 mensen doodgeschoten, waaronder vrouwen en kinderen. De toenmalige president Hendrik Verwoerd verbood het ANC en PAC (het PAC was een splintergroep van het ANC) en 3,5 milljoen zwarten werden hun huizen uitgezet en verbannen naar speciaal ingerichte ‘thuislanden’. Dit was een poging om de apartheid minder racistisch te laten lijken, maar de meeste mensen wisten wel beter. Voor het ANC en het PAC was dit de reden om over te gaan op gewelddadige acties tegen de regering. Omdat belangrijke zwarte leiders in 1964 tot levenslange gevangenisstraffen werden veroordeeld, verzwakte de oppositie tegen het apartheidsbeleid van de blanken in Zuid-Afrika. Een van de gevangenen die later wereldberoemd werd als het symbool van het verzet tegen de apartheid was Nelson Mandela. Een paar jaar later werd Hendrik Verwoerd vermoord.

 

In het begin van de jaren ’70 liet de zwarte oppositie weer van zich horen. Dit gebeurde onder andere door de oprichting van de Black Consciousness Movement van Steve Biklo. Deze strijder tegen de apartheid werd in 1977 vermoord door de politie. Een jaar eerder vond er opnieuw een groot tragedie plaats. Er vielen meer dan 1000 doden in Soweto tijdens een demonstratie van leerlingen tegen het verplicht stellen van het Afrikaans op scholen. Een foto van een dodelijk geraakte zwarte leerling van 13 jaar schokte de wereld.

 

Afschaffing van de apartheid

De manier waarop de politie met de Soweto-rellen was omgegaan en de apartheid in het algemeen kreeg veel kritiek vanuit het buitenland (ook de buurlanden). Zuid-Afrika werd onder andere economisch geboycot. In 1983 kwam er een nieuwe grondwet waarin nog steeds geen politieke rechten stonden voor zwarten. Hiertegen werd veel geprotesteerd wat leidde tot willekeurige aanhoudingen en geweld. In deze tijd stierven veel apartheidsstrijders in de gevangenis of ‘verdwenen’ spoorloos. Halverwege de jaren ’80 kwam de leider van de Nasionale Partij, Pieter Willem Botha, aan de macht. Hij ontving vanuit het binnen- en buitenland veel kritiek met zijn apartheidsbeleid. Begin 1989 trok Botha zich om gezondheidsredenen terug en werd Frederik Willem de Klerk de nieuwe leider van de Nasionale Partij. In tegenstelling tot zijn voorganger Botha, zag hij in dat er geen toekomst zat in een racistisch regime dat voor apartheid was. In 1990 vond een historisch moment plaats; Nelson Mandela werd na 27 jaar gevangenschap vrijgelaten en het gezicht van de anti-apartheidsstrijd was voor iedereen zichtbaar. Het ANC en PAC werden weer gelegaliseerd en allerlei discriminerende wetten werden afgeschaft. De allerlaatste apartheidswet, de Wet op de Persoonsregistratie, werd in 1991 voorgoed in de prullenbak gegooid.

 

Democratisch Zuid-Afrika

In 1993 ontving Nelson Mandela, samen met de Klerk, de Nobelprijs voor de vrede. Dit vanwege alle inspanningen die de mannen hadden gedaan om tot een zwarte meerderheidregering te komen, die ook voor de blanken acceptabel zou zijn. In datzelfde jaar werd afgesproken dat een regering van nationale eenheid het land tenminste tot het einde van de eeuwwisseling zou moeten besturen. Dit leidde een jaar later tot de eerste democratische verkiezingen in Zuid-Afrika. In 1994 kon iedereen, zwart en wit, voor het eerst in de geschiedenis van het land naar de stembus. Met een meerderheid van 62% van de stemmen won de ANC en Nelson Mandela werd de eerste zwarte president van Zuid-Afrika. Hij werd ondersteund door zijn twee vice-presidenten Frederik Willem de Klerk en Thabo Mbeki.

Nelson Mandela stond voor een enorme taak, aangezien het land weer moest worden opgebouwd. Hij zorgde er onder andere voor dat de gezondheidszorg en het onderwijs verbeterde. Ook werden er onder zijn bestuur een miljoen huizen gebouwd binnen een periode van vijf jaar. Zuid-Afrika ‘telde’ weer mee. Zo werden sancties verbroken die door andere landen waren opgelegd tijdens het apartheidsregime. De handelsboycot werd opgeheven, waardoor allerlei merken weer verkrijgbaar waren binnen de grenzen van Zuid-Afrika. Het land sloot zich aan bij een aantal internationale organisaties, waaronder de VN. Ook op sportief gebied deed Zuid-Afrika weer mee; na ruim 30 jaar was het land vertegenwoordigd op de Olympische spelen en won het Zuid-Afrikaanse rugbyteam de wereldkampioenschappen in eigen land.

 

De jaren ’90 werd in Zuid-Afrika wel gekenmerkt door een aantal schandalen. Dominee Allen Boesak, een belangrijk persoon binnen de ANC en kandidaat-ambassadeur bij de VN, trok zich terug nadat hij beschuldigt was van fraude. Ook Winnie Mandela kwam in opspraak wegens financiële schandalen, beschuldiging van betrokkenheid bij moorden en doordat ze gevoelige uitspraken deed tegenover het regeringsbeleid.

In 1994 werd een commissie in het leven geroepen die de misdrijven uit het apartheidsverleden boven water moest brengen. Deze Waarheids- en Verzoeningscommisie stond onder leiding van de aartsbisschop Desmond Tutu. Daders konden strafvervolging voorkomen als zij open en eerlijk voor de commissie konden verschijnen. In 1999 nam Thabo Mbeki het presidentschap over van Nelson Mandela. Onder Mbeki groeide de economie verder.

 

Maar, tot vandaag de dag zijn er nog altijd obstakels die Zuid-Afrika maar moeilijk om ver kan werpen. Door de criminaliteit in grote steden als Johannesburg en de groeiende AIDS-problematiek is veiligheid nog steeds een begrip dat onder vuur ligt in Zuid-Afrika. Ook zullen in het nieuwe Zuid-Afrika alle bevolkingsgroepen met elkaar moeten leren samenleven; groepen die elkaar een lange tijd als tegenstanders of onderdrukkers hebben gekend. Het verleden kan niet ongedaan worden gemaakt. De Afrikaners zijn nog lang niet vergeten hoe hun voorouders hebben geleden in de concentratiekampen van de Britten, de zwarten en kleurlingen zijn niet vergeten hoe zij van hun grond werden verdreven en hoe hen beetje bij beetje al hun rechten én hun menselijke waardigheid werden ontnomen. En iedereen, zowel blank als zwart als kleurling, moet leren omgaan met dat gruwelijk stuk verleden dat Apartheid heette.

 

Een behoorlijk leven voor iedereen is tegenwoordig de grootste prioriteit voor Zuid-Afrika. Daar wordt aan gewerkt door àlle bevolkingsgroepen. Er is sprake van een zogenaamde Afrikaanse Renaissance: gebaseerd op het uiteenlopende en fascinerende culturele erfgoed ondergaat Zuid-Afrika een proces van wederzijds respect tussen alle aanwezige culturen. Het land wordt zich steeds bewuster van het feit dat het een multicultureel land is en de diverse bevolkingsgroepen niet naast elkaar maar mét elkaar zullen moeten samenleven. Zuid-Afrika noemt zich vandaag de dag met trots de ‘Rainbow Nation’: een land waarin alle culturen zich thuis voelen en elkaar met respect behandelen.



Taal
Na het begin van de jaren 90 werd er in Zuid-Afrika ongeveer 11 talen gesproken. Engels en Afrikaans (werd gesproken van af 1925) werd tot die tijd dus voor de jaren 90 als officiële taal gebruikt.  De andere 9 talen werden verdeeld in 4 groepen: de vanda, de tsongo, de nguni en de sotho. De meest gesproken taal is in Zuid Afrika zoeloe ( taal van de zwarte bevolking) en xhosa. Zoeloe en xhonsa zijn de belangrijkste dagelijkse gesproken taal. Hoe veel procent word er van elk taal gesproken in Zuid Afrika :

Zoeloe (28% van de zwarte bevolking)
Xhosa (27%)
Afrikaans, Tswana (12%)
Noord-Sotho (11%)
Engels, Zuid-Sotho (9%)
Tsonga (4%)
Ndebele (3%)
Swazi (3%)
Venda (3%)
Tamil (gesproken door 24% van de Aziatische bevolking)
Hindi (19%)
Urdu, Gujerati (12%)

Tot de talen zonder officië El behoren - vooral door Indiërs gesproken – Tamil (gesproken door 24% van de Aziatische bevolking), Hindi (19%), Gujerati (12%) en Urdu. (OOK zonder officiële erkenning zijn de talen van Europese immigranten: Duits, Nederlands, Portugees, Italiaans en Grieks.)Het "Fanagalo" is een mengtaal die ooit is ontstaan en een mengtaal is van Afrikaanse Engels en Bantoetalen. Het Afrikaans is een van de twee officiële talen in Zuid Afrika, en de moedertaal van ongeveer 4 miljoen Zuid Afrikanen is Afrikaans. in Namibië en in het oosten van Zimbabwe. De taal hoort tot de West-Germaanse taalgroep en Maar in zuid afrika is op de eerste plaats Nederlands, waaruit de taal sinds het midden van de 17de eeuw is ontstaan. Ook Engelse en Duitse invloeden zijn duidelijk herkenbaar. De meeste woorden komen van het Nederlands en voor Nederlanders goed herkenbaar, maar er komen ook alleen maal andere woorden voor in het Afrikaanse taal maar die zijn bij  de Nederlanders onherkenbaar. die woorden komen in het taal Khoisan voor, de taal van de Hottentotten, het Maleis en het Portugees, en later uit de Bantoetalen en uit het Engelse taal. Het Engels heeft ver de sterkste invloed op de woordenschat gehad en heeft dat nog steeds. In de 18de eeuw was de verandering in het Afrikaans als spreektaal voltooid, en bleef het "Hoog-Hollands" over als schrijftaal. De Britse bezetting van de Kaap resulteerde in het verdringen van het Hollands-Afrikaans door het Engels en in 1822 werd het Engels tot eerste taal hoge en korte tijd later werd het de enige officiële taal. 

Een paar Afrikaanse woorden:
 

Kwagga = zebra 
Gogga = insect 
Dagga = verdovend middel 
Abba = op de rug dragen 
Kierie = stok 
Karos = deken van dierenvellen

Indoena = raadsman 
Mamba = slang 
Sjieba = toespijs 
Kaia = hut 
Maroela = boom met gele vruchten 
Donga = diepe sloot 
Indaba = beraad 

Blatjang = kruidensaus 
Katjiepiering = struik 
Baie = veel 
Bobotie = vleesgerecht 
Doepa = tovermiddel 

Almaskie = hoewel 
Spens = provisiekamer 
Tronk = gevangenis 
Aia = aanspreekvorm 

Bokkie = lichte, open auto 
Bottel = fles 
Trok = goederenwagon 
Tonnel = tunnel 
Platform = perron 
Sokker = voetbal 
Enjin = machine 
Petrol = benzine 
Brekfris = ontbijt 
Lorrie = vrachtwagen 
Krieket = cricket 
Opwas = afwassen 
Briek = remmen 

ek is = jy is 
hy is = ons is 
julle is = hulle iS

verkleurmannetjie of trapsoetjies = kameleon 
kameelperd = giraffe 
wildebees = grote bok 
wildeperd = zebra 
seekoei = nijlpaard 
duiker = wilde bok 
vlakvark = wrattenzwijn 
bobbejaan = baviaan 
kremetartboom = baobab 
doringboom; suikerbos = soort protea 
stinkhout = harde houtsoort 
aalwyn = aloë 
penswinkeltjie = op de buik gedragen lade met koopwaar 
deurpad = voorrangsweg 
wegneemetes = afhaalmaaltijd 
peuselhappie = snack 
voetslaan-paaie = wandelroutes 
broeikas = couveuse 
bedorwe brokkie = verwend kind

 


Republiek Zuid-Afrika in de elf officiële talen:

Republiek van Suid-Afrika (Afrikaans)
Riphabliki yeSewula Afrika (Ndebele)
IRiphabliki yaseMzantsi Afrika (Xhosa)
IRiphabliki yaseNingizimu Afrika (Zoeloe)
Rephaboliki ya Afrika-Borwa (Noord-Sotho)
Rephaboliki ya Afrika Borwa (Sesotho)
Rephaboliki ya Aforika Borwa (Setswana)
IRiphabhulikhi yeNingizimu Afrika (Swazi)
Riphabuliki ya Afurika Tshipembe (Tswana)
Riphabliki ra Afrika Dzonga (Xitsonga)
Republic of South Africa (Engels)
 

 

Klimaat 

Door de ligging ten zuiden van de evenaar begint de Zuid-Afrikaanse zomer in December in de winter in Juni. Ondanks de enorme afmeting betrekkelijk uniform en gematigd.Met name geldt dit voor de tempratuur in het binnenland, wat een gevolg is van het feit dat op lagere breedte de hoogte in het algemeen groter is dan verder naar het zuiden.De temperatuur aan de westkust wordt gelijk matig laag gehouden door de koude Benguela stroom,de temperatuur aan de oostkust wordt gelijkmatig hoog gehouden door warme Agulhas stroom. De warmste maand in het binnenland is Januari en de warmste maand aan de kust is februari.In het noorden zijn het Oktober en November warme maanden als gevolg van de zomerregen.In het hoger gelegen binnen vriest het regelmatig, in het bergachtig zuid oosten zelf meer dan 1000 nachten per jaar. Door het gemiddelde lage lucht vochtigheid valt er vaak niet meer dan dun laag sneeuw.In tweederde deel van Zuid Afrika valt minder dan 500 mm neerslag per jaar.De meeste neerslag in Zuid Afrika valt in de zomertijd, als de vochtige lucht van Indische oceaan met kracht landinwaarts stroomt. In de Kaapstad daar en tegen valt het meeste neerslag in de maanden Juni t/m September.De regen valt inde zomer vaak in korte hevige bullen waarna de zon snel weer schijnt.Ten westen oostelijk bergruggen valt de minste regen, in het rest van het land valt over algemeen een constante hoeveel neerslag inde winter tijd valt en een gematigd regen klimaat heerst.In Madrid schijnt de zon gemiddeld 2910 uren per jaar en in Lissabon 2740 uur.

 

Johannesburg

Johannesburg is het economische hart van het zuidelijk Afrika. Naar Afrikaanse maatstaven is het een zeer moderne stad. De voormalige vrijheidsstrijder, president en Nobelprijswinnaar Nelson Mandela is in de wijkSoweto (South West Town) geboren. Het Voortrekkersmonument is een indrukwekkend gedenkteken van de Grote trek van de Boeren tussen 1836 en 1840. Andere bezienswaardigheden zijn het Museum Africa, dat een eerlijke en objectieve visie laat zien op het woelige verleden van het land. Het zogenaamde Market Theater Complex is een ongewone verbintenis tussen kleine theaters, barretjes, galeries en een zondagse vlooienmarkt. Wanneer je van Johannesburg naar het beroemde Kruger National Park rijdt is de Panoramaroute met zijn vele bezienswaardigheden een genot. God's Window, Blyde River Canyon en de Three Rondavels hebben bij veel reizigers het hart wat sneller doen kloppen. Pilgrim's Rest - een historisch goudzoekersdorpje - is een leuke tussenstop. De beste actie om uit te vinden wat er op uitgaansgebied allemaal te ondernemen is, is het kopen van 'The Weekly Mail & Guardian'. Hierin vind je een overzicht van alle clubs, restaurantjes en andere plekken waar je geld kunt uitgeven. Zuid-Afrika is een mooie en populaire surflocatie. De meeste surfers zullen ongetwijfeld gehoord hebben van Jeffrey's Bay, maar er zijn nog genoeg alternatieven waar je vrijwel ongestoord op je plank kunt staan, vooral aan de oost- en zuidkust. De beste tijd om te surfen in KwaZulu-Natal, Transkei en het zuidoosten van de Kaap is tussen april en juli.

 

Historische plekken in Johannesburg  

Het Voortrekkersmonument is een indrukwekkend gedenkteken van de Grote trek van de Boeren tussen 1836 en 1840. Andere bezienswaardigheden zijn het Museum Africa, dat een eerlijke en objectieve visie laat zien op het woelige verleden van het land. Het zogenaamde Market Theater Complex is een ongewone verbintenis tussen kleine theaters, barretjes, galeries en een zondagse vlooienmarkt.

 

Natuur

Wanneer je van Johannesburg naar het beroemde Kruger National Park rijdt is de Panoramaroute met zijn vele bezienswaardigheden een genot. God's Window, Blyde River Canyon en de Three Rondavels hebben bij veel reizigers het hart wat sneller doen kloppen. Pilgrim's Rest - een historisch goudzoekersdorpje - is een leuke tussenstop.

 

Uitgaanstips  

De beste actie om uit te vinden wat er op uitgaansgebied allemaal te ondernemen is, is het kopen van 'The Weekly Mail & Guardian'. Hierin vind je een overzicht van alle clubs, restaurantjes en andere plekken waar je geld kunt uitgeven. Zuid-Afrika is een mooie en populaire surflocatie. De meeste surfers zullen ongetwijfeld gehoord hebben van Jeffrey's Bay, maar er zijn nog genoeg alternatieven waar je vrijwel ongestoord op je plank kunt staan, vooral aan de oost- en zuidkust. De beste tijd om te surfen in KwaZulu-Natal, Transkei en het zuidoosten van de Kaap is tussen april en juli.

 

Zuid-Afrika is een mooie en populaire surflocatie. De meeste surfers zullen ongetwijfeld gehoord hebben van Jeffrey's Bay, maar er zijn nog genoeg alternatieven waar je vrijwel ongestoord op je plank kunt staan, vooral aan de oost- en zuidkust. De beste tijd om te surfen in KwaZulu-Natal, Transkei en het zuidoosten van de Kaap is tussen april en juli.  

Outdoor

In Zuid-Afrika kun je schitterende trektochten maken. Je moet wel op tijd boeken, want dit soort activiteiten zijn erg populair. De meeste routes worden beheerd door The National Parks Board of de regionale Forest Regions

Gem. temperatuur zomer    28 gr
Gem. temperatuur winter  
20 graden

 

 

Samenleving 

De republiek Zuid Afrika kent een grote verscheidenheid aan tradities, volkeren cultuur. De blanke minderheid van de bevolking heeft altijd een dominente positie ingenomen, zowel op economisch, politiek als militair gebied. Hierdoor is sinds 1928 een samenlevingsmodel ontstaan dat international bekend is geworden onder de naam "apartheid". Volgens deze ideologie hadden alle bevolkingsgroepen recht op onderlijke" eiesoortige ontwikkeling tot zelfstandigheid inde parktijk konden de zwarten zich echter alleen ontwikkelingen als de blanken daar geen last van op van hun potitie niet aangetast zijn werd. Na jaren lang verzet door legale organisatie's als vak bonden en kerken, ondergrondse bevrijdingsbeweging en internationale druk via voornamelijk economisch sancties, heeft de regering gelijk afscheid genomen van de apartheid. Ideologie en ten dele ook van apartheidpraktijk, hoewel daar lang niet altijd veel van te merken valt. Nog altijd wordt Zuid Afrika getekend door de apartheidpolitiek bijv:de infrastructuur, in de media,in straatnamen,in de onderwijs en monument. De bevolking was in de tijd van de apartheid in raciale groepen ingedeeld:blanken,zwarten zogenaamde "kleurlingen en INDIËRS. Deze indeling was zeer willekeurig want bijv: de Japanse bevolkingsgroep werd tot de blanken gerekend en er werd ook geen onderscheid gemaakt tussen blanken van Britsen, Nederlandse, Franse of Duitse afkomst.

 

 

 

Godsdienst 

Ongeveer 77% van alle Zuid Afrikanen is lid of kijken zich als lid van 1 van de vele christelijke kerken of richting. 
De bedrijf van de calvinistische kerk in Zuid Afrika is geweest van de koloniale politiek van de Verenigde Oost-Indische Compagnie (betekent: legereenheid van ± 200 man, verdeeld in een aantal pelotons). In die tijd mochten andere kerken geen kerkdienst houden of zendingswerk(niet-christenen). Pas in 1779 kregen Duitse Lutheranen mag om een kerkgebouw te openen en vele andere zendingswerk volgden in de eeuwen daarna. De zogenaamde zwarte onafhankelijke kerken, de Afrikaan Independent Churches (is een kerk), vormen sinds ongeveer 1850 de grootste religieuze (betekent: kloosterlinge en kloosterlinge is een bruid van Christus, kloosterzuster, non, zuster) samenleving van Zuid-Afrika met meer dan 3000 verschillende onafhankelijke kerken met meer dan 6 miljoen leden.

 

Soms bestaan ze niet meer dan uit 1 gemeente en soms tellen ze tienduizenden leden. Deze enkele zwarte kerken worden verschillend in de Ethiopische kerk en de zionistische kerk, waarbij de Heilige Geest, genezing(beter worden) en elementen uit de traditionele ( zoals gewoonte) Afrikaanse godsdienst een grote rol spelen. Beide kanten houden zich aan in de Afrikaanse cultuur verankerde geloofsbeleving, richten zich erg sterk op hun leiders, zijn zeer behoudend (betekent: vasthoudend aan de bestaande toestanden => behoudend; <=> progressief), zetten zich af tegen Europese geloofspraktijken en baseren zich doorgaans op een eigen opvatting van de bijbel. De grootste van deze kerken is de Zionist Christian Church, met in heel zuidelijk Afrika enkele miljoenen leden en in 1914 leiding van "profeet" Engenas Lekganyane. Een andere grote zwarte kerk is die in 1911 door de Zulu Isaias Shembe de Nazareth opgerichte Baptist Church, die in Natal gevestigd (betekent: voor lange tijd vaststaand, bestaand => ingeburgerd) is. Er zijn drie blanke kerken in Zuid Afrika waarvan de sterk calvinistische Neder - Duitse Gereformeerde (behoort) Kerk met 1.350.000 leden de meest rijk is. In de 19e eeuw verdelen zich de Neder - Duitse Hervormde Kerk van Afrika (1853) en de Gereformeerde (behoort) Kerk van Afrika of de Dopperkerk (1859) zich af van de Neder - Duitse Gereformeerde (behoort) kerk. De besprekingen van de Neder - Duitse Gereformeerde (behoort) Kerk stond in 1857 ras gescheiden kerkdiensten toe. Als een soort dochterkerken werden in 1881 de Neder -  Duitse Gereformeerde(behoort) Zendingkerk voor reformatorische kleurlingen opgericht en daarna volgden aparte gereformeerde (behoort) kerken voor zwarten (Neder - Duitse Gereformeerde Kerk in Afrika) en voor de Indiërs de Reformed Church in Afrika.

 

De blanke Neder - Duitse Gereformeerde (behoort) bleef deze drie deel zowel financieel ( wat het geld betreft) als van domineren. Sinds 1974 steeg het verzet tegen deze dominante positie door de Broederkring, een groep van predikanten en leken die in 1983 omgedoopt werd tot Belijdende Kring. Binnen de Neder - Duitse Gereformeerde Kerk in Afrika en de Neder - Duitse Gereformeerde Zendingkerk groeide in de jaren 80 het verzet tegen deze uiting van de apartheidspolitiek. Een van de prominente figuren van de Zendingkerk was Dr.Allan Boesak die ook een sterk voorstander was van het samengaan van beide groeperingen in de Verenigde Gereformeerde Kerk.

 

Voor multiraciale kerken zoals de rooms-katholieke (pas in de 2e helft van de 19e eeuw in Zuid Afrika gevestigd), de methodistische, de anglicaanse (vanaf 1749), de lutheraanse (vooral in de Kaapprovincie en Transkei) en de presbyteriaanse (vanaf 1806) geldt dat een ruime meerderheid van de aanhang uit zwarten bestaat.Later zijn daar nog baptisten, Grieks - orthodoxen en de pinkstergemeente bijgekomen. De meest tot de verbeelding sprekende kerkelijke leider is de anglicaanse aartsbisschop Desmond Tutu. Het was dan ook niet vreemd dat juist hij de eerste zwarte Zuid-Afrikaan was die de leiding kreeg over de Anglicaanse Kerk, die zich trouwens altijd heeft verzet tegen het apartheidssysteem. Voor zijn verzet tegen apartheid ontving hij in 1984 de Nobelprijs voor de vrede. Oecumenische samenwerking ontwikkelde zich van de Algemene Zendingsconferentie (opgericht in 1904) via de Christelijke Raad voor Zuid Afrika (1936) tot De in 1968 opgerichte en internationaal gewaardeerde Zuid Afrikaanse Raad van Kerken streeft volhardend naar vergaande oecumenische samenwerking onder leiding van bekende figuren als Desmond Tutu, C.F. Beyers Naudé en F.Chicane. 

 

Het aantal Hindoes is meer dan een half miljoen en daarmee is deze godsdienst veruit de belangrijkste onder de Indiërs. De groter aantal van de ruim 400.000 moslims is te vinden onder de kleurlingen en de Indiërs in grote steden als Durban en Kaapstad, en het aantal joden wordt geschat op 150.000. De oorspronkelijke inwoners van Zuid Afrika, Hottentotten, Bosjesmannen en de diverse Bantoevolken hadden voor de komst van de blanken ieder hun eigen inheemse godsdienst. Vruchtbaarheidsrituelen, oogstrituelen, voorouderverering en het heilige geloof in het bestaan van hogere machten  en krachten zijn gemeenschappelijk kenmerken.Eind 20e eeuw zou nog een kwart de zwarte bevolking deze godsdienst   aanhangen. Inyanga 's en sangoma 's, traditionele (zoals gewoonte) Afrikaanse genezers, spelen ook nog een belangrijke rol in de cultuur en de kloosterlinge leefwereld van de zwarte Zuid Afrikanen, zelfs in de grote steden.

 

 

Topografie 

Zuid-Afrika  ligt in het zuidelijkste puntje van Afrika. De hoofdstad is Kaapstad. De Atlantische Oceaan ligt links van Zuid Afrika; de Indische oceaan rechts. Zuid-Afrika licht onder Namibië, Botswana en Zimbabwe.
Swaziland en Lesotho zijn soort provincies met een eigen bestuur